ให้ความร่วมมือ“ผู้อาวุโสหยางยู่เทียน ข้าจะจดจำท่านตลอดไป” ก่อนที่พวกเขาจะแยกจากกัน โชวหลินจ้องมองเจี้ยนเฉินด้วยความชื่นชมและเคารพ ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความรู้สึกฝืนใจเจี้ยนเฉินมองดูพวกเขาหายไปในระยะไกล เขาช่วยโชวชูหยุนอย่างเงียบ ๆ หลายครั้ง เพียงเพราะพวกเขาทั้งสองมาจากเผ่าพันธุ์เดียวกันเจี้ยนเฉินดูเหมือนจะเห็นภาพตนเองในอดีตในกลุ่มคนที่ทำงานอย่างลำบากเพื่อที่จะกลายเป็นคนที่มีอำนาจมากขึ้นในต่างแดนเจี้ยนเฉินสลัดความคิด ทันใดนั้นเขาก็พูดว่า “พวกท่านสี่คนเดินตามข้ามานานแล้ว ถึงเวลาที่ต้องแสดงตัว”เมื่อนั้นชายอาวุโสสี่คนก็โผล่ออกมาจากพุ่มไม้ข้างหลังเขาอย่างเงียบ ๆ พวกเขาไม่ได้ส่งเสียงดัง พวกเขาเงียบสนิทเหมือนดั่งผีเจี้ยนเฉินหันกลับมามองทั้งสี่อย่างสงบ เขาถามอย่างเยือกเย็น “ทำไมถึงตามข้ามา ? “ชายอาวุโสทั้งสี่ไม่ตอบสนอง พวกเขาจ้องมองเขาอย่างสงบและหลังจากนั้นสักครู่ก็มีคนพูดว่า “ท่าน ดูเหมือนว่าท่านเพิ่งมาถึงอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์เพื่อการค้นหาน้ำ”“แล้วถ้าเป็นอย่างนั้นจะมีอะไรหรือ ? ” เจี้ยนเฉินยังคงมีสีหน้าเฉยเมย“ท่าน เราอาจร่วมมือกันได้หากท่านต้องการน้ำมากกว่านี้” ชายอาวุโสกล่าวต่อ“ร่วมมือกันรึ ? เจ้าเห็นร่องรอยของน้ำอีกหรือ ? ” ดวงตาของเจี้ยนเฉินเป็นประกายและความสนใจของเขาก็พองโตในทันที.“เราไม่ได้เห็นร่องรอยอื่น แต่เรารู้แหล่งน้ำ” ชายอาวุโสกล่าวอะไรนะ ? แหล่งที่มาของน้ำศักดิ์สิทธิ์รึ ? ” เจี
