ใจ“นายน้อยหลันโม่ ดูเหมือนว่าข้าจะลืมเจ้าไปแล้ว” ในขณะนี้เสียงเย็นชาดังมาแต่ไกล หลันโม่สะดุ้งทันทีเมื่อเขาได้ยินเสียงคุ้นเคยที่น่าสะพรึงกลัว เขาหันหลังกลับมาด้วยความกลัวสิ่งที่เขาเห็นคือเจี้ยนเฉิน,โจวชูหุยนและคนอื่น ๆ พวกเขาหันหลังกลับมาและเดินไปหาเขา“ผู้อาวุโส..” ในขณะนี้หลันโม่ไม่กล้าจองหองอีกต่อไป ความเย่อหยิ่งที่เขาแสดงในเมืองศักดิ์สิทธิ์ได้หายไปนานแล้ว เขาต้องการที่จะขอโทษแต่เขาก็อดไม่ได้ที่จะสั่นสะเทือนภายใต้ประกายเย็นชาสายตาของเจี้ยนเฉิน เขาไม่กล้าแม้จะพูด“ข้าเคยไว้ชีวิตเจ้ามาก่อนแต่เจ้าก็ไม่ได้กลับใจหรือเปลี่ยนแปลง เจ้าวอนหาที่ตายเอง” เจี้ยนเฉินพูดอย่างเฉยเมย หลังจากนั้นเขาขยายนิ้วและปราณกระบี่สีฟ้าก็พุ่งออกมา มันเจาะหน้าผากของหลันโม่และกำจัดวิญญาณของเขา จากนั้นเขาก็หันหลังกลับและเดินออกไป ลุยจุนรีบวิ่งไปที่ศพอย่างรวดเร็วและถอดแหวนมิติบนนิ้วออกก่อนที่จะวิ่งตามเจี้ยนเฉินไปอย่างรวดเร็ว
การต่อสู้เพื่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ได้กลายเป็นการต่อสู้ระหว่างเซียนราชาโดยปริยาย พวกเขาทั้งสองคนไม่กล้าที่จะเข้าไปยุ่งและขาดสิทธิ์ในการพูด สิ่งที่พวกเขาทำได้คือเฝ้าดูขณะที่เซียนราชาหลายคนต่อสู้แย่งชิงน้ำศักดิ์สิทธิ์ราวกับว่ามันเป็นของพวกเขาแล้ว ซึ่งทำให้พวกเขารู้สึกหงุดหงิดอย่างยิ่งและทำให้พวกเขารู้สึกเหมือนว่าพวกเขาทำผิด เมื่อพวกเขาเห็นหยางยู่เทียนกลับมา พวกเขาก็เต็มไปด้วยพลังงานทันที
ชายคนนี้คือใคร
