ลี่ยงผลกระทบจากการต่อสู้ทั้งหมดและกลับมาพร้อมกับโชวชูหยุนโดยที่พวกเขาไม่ได้รับบาดเจ็บในขณะที่โชวชูหยุนออกไปรับพวกเขา ลุยจุนใช้เวลาครู่หนึ่งเพื่อตรวจดูซากทั้งหมดของสัตว์อสูร ในที่สุดเขาก็พบหินฟ้าสะเทือนสองสามชิ้นและได้ตามเก็บแหวนมิติทั้งหมดของเซียนราชาที่ตกอยู่ในสนามรบ หลังจากนั้นเขาก็ส่งทั้งหมดไปให้กับเจี้ยนเฉินอย่างสุภาพเซียนราชาที่อยู่โดยรอบมองดูลุยจุนเก็บแหวนมิติด้วยความอิจฉา แม้ว่าพวกเขาจะอยากเข้าไปหยิบมันแต่พวกเขาก็ไม่กล้าทำเจี้ยนเฉินออกเดินทางไปคนจากนักผจญภัยฟ้าคราม ทิ้งกลุ่มคนจำนวนมากที่ล้มเหลวในการแย่งชิงน้ำศักดิ์สิทธิ์ของโลก พวกเขายังคงยืนนิ่งอ้าปากค้างอยู่ที่เดิมชายอาวุโสสี่คนจ้องที่ด้านหลังของเจี้ยนเฉินอย่างลึกซึ้งขณะที่เขาเดินจากไป เฉพาะเมื่อเจี้ยนเฉินหายตัวไปจากสายตาของพวกเขา พวกเขาจึงมองหน้ากัน ราวกับว่าจิตใจของพวกเขาเชื่อมโยงกัน พวกเขาเดินไปในทิศทางของเจี้ยนเฉินพร้อม ๆ กันหลังจากนั้นเซียนราชาทุกคนที่รวมตัวกันที่นั่นก็ออกไป พวกเขารู้สึกเศร้าใจเพราะพวกเขาเพิ่งดูน้ำศักดิ์สิทธิ์ของโลกถูกพรากไป“แกต้องชดใช้ให้ชีวิตของกัส ! ” ทันใดนั้นเซียนราชาคนหนึ่งที่เหลือของเผ่าฮวงเต่าก็ตะโกนออกมา เขาพุ่งเข้าหาผู้อาวุโสสูงสุดที่บาดเจ็บสาหัสของเผ่าร้อยบาทาที่แขนขาด แต่เขาถูกเซียนราชาอีกคนห้ามไว้ พวกเขาทั้งสองเริ่มต่อสู้กันอีกครั้งหลันโม่ไม่ได้เข้าร่วมการต่อสู้ระหว่างสองเผ่า แต่เขากลับถอย
