ขาจากไป “ชีวิตของเจี้ยนเฉินสำคัญกว่าของพวกเราในตอนนี้ ข้ายอมบาดเจ็บดีกว่าที่จะเห็นเขาตาย”
รุยจินถอนหายใจเบา ๆ หลังจากนั้น ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเศร้าโศกแล้วเขาก็พูดออกมา “ข้าไม่มีญาติสนิทมิตรสหายหรือใครอีกแล้วในโลกภายนอกนี้ แม้แต่บ้านเกิดของข้ายังกลายเป็นสุสานที่ศพมีชีวิตเร่ร่อนไปมา ตระกูลของข้าทั้งหมดหายไปอย่างไร้ร่องรอย เจี้ยนเฉินเป็นความหวังเดียวของพวกเราที่จะหาตระกูลของพวกเรา ดังนั้นก่อนที่เขาจะทรงพลังมากพอ พวกเราจะให้อะไรเกิดขึ้นกับเขาไม่ได้ ไม่เช่นนั้น พวกเราจะไม่สามารถกลับไปที่ตระกูลของพวกเราได้”
“รุยจิน เจ้าเชื่อจริง ๆ หรือว่าเจี้ยนเฉินจะพาเราไปพบกับตระกูลที่หายไปของพวกเราได้จริง ๆ ? จู่ ๆ คนของพวกเราก็หายไปพร้อมกับพยัคฆ์ปีกเทวะ พวกเขาอาจจะไม่อยู่ในโลกนี้อีกแล้ว เจี้ยนเฉินมีความสามารถขนาดนั้นจริง ๆ หรือ ? ” หงเหลียนจ้องลึกลงไปที่รุยจิน
“แม้ว่าพวกเราจะไม่เชื่อในความสามารถของเจี้ยนเฉิน พวกเราก็ควรจะยังเชื่อในพยัคฆ์ปีกเทวะ เพราะพยัคฆ์ปีกเทวะบอกว่าเจี้ยนเฉินจะพาพวกเรากลับไปหาตระกูลของพวกเรา เขาต้องมีเหตุผลของเขา มันไม่ใช่ว่าพวกเรามีทางอื่นนอกจากนี้ นี่เป็นความหวังเดียวของพวกเรา” รุยจินพูด
“ก่อนที่ข้าจะไปที่รังมรณะ ข้าจำเป็นต้องไปที่อาณาจักรทะเลก่อน เถี่ยต้า มันจะดีที่สุดถ้าเจ้าอยู่ที่เมืองทหารรับจ้างในช่วงเวลานี้ รูปลักษณ์ของเจ้านั้นมันเตะตาเกินไป ข้าเกรงว่าบางคนที่จำเรื่อง
