“ผู้คนของร้อยเผ่าพันธุ์ พวกเจ้ายังต้องการที่จะสู้ต่ออีกเช่นงั้นหรือ ? ” กุยไฮ่ ยี่เต่าลอยอยู่กลางอากาศอย่างสงบ และยังท่าทางใจเย็นอยู่ แม้ว่าความแข็งแกร่งของเขานั้นจะไม่ได้อยู่ในสายตาของเซียนราชาที่มาบุกรุกเลย แต่เขาก็สามารถควบคุมยุทธภัณฑ์จักรพรรดิได้เหมือนเป็นส่วนหนึ่งของเขาเลย และเขาก็หยุดพวกร้อยเผ่าพันธุ์ได้ด้วยตัวเอง
ผู้บุกรุกทั้งหมดเงียบไป พวกเขาตกใจในความแข็งแกร่งของยุทธภัณฑ์จักรพรรดิ พวกเขารู้ว่าพวกเขาไม่ได้ตกอยู่ในมือของกุยไฮ ยี่เต่าในการต่อสู้ครั้งนี้แต่เป็นยุทธภัณฑ์จักรพรรดิ
คนที่ไม่ได้ควบคุมวัตถุต้องห้ามมองหน้ากันและกันในตอนที่พวกเขาเห็นยุทธภัณฑ์จักรพรรดิและวัตถุต้องห้ามหยุดนิ่งอยู่เฉยเฉย พวกเขาทั้งหมดพุ่งไปที่กุยไฮ่ ยี่เต่าพร้อมกันเหมือนว่าพวกเขากำลังคิดเหมือนกัน
“ปกป้องบรรพชนผู้ก่อตั้งของพวกเราเอาไว้ ! ” ผู้อาวุโสสูงสุดทั้งหมดก็เคลื่อนไหวเช่นกัน พวกเขากลับไปควบคุมที่ศูนย์ควบคุมของโถงศักดิ์สิทธิ์และบังคับมันลงไปเพื่อที่จะปะทะกับผู้บุกรุก
กุยไฮ่ ยี่เต่าถอนหายใจออกมาเบา ๆ “ดูเหมือนพวกเจ้าจะดื้อด้านมากนะ” เขายื่นนิ้วออกมาอย่างนุ่มนวล แล้วใบมีดแสงหลายอันก็พุ่งออกมาจากดาบทำลายคลื่น พวกมันฟันไปที่เซียนราชาที่กำลังพุ่งเข้ามาเป็นแสงสีขาวด้วยความเร็วที่เหลือเชื่อ
ใบมีดแสงมีความยิ่งใหญ่ของเซียนจักรพรรดิอยู่ และพวกมันแหลมคมมากพอที่จะตัดผ่านมิติได้ พวกมันทรงพลังอย่างเหนือจินตนาการ
