ได้ แม้ตระกูลผู้พิทักษ์ทั้งสิบจะมา พวกเขาก็ไม่สามารถแตะต้องเถี่ยต้าได้ ในเวลาแบบนั้น ทั้งหมดที่ข้าต้องทำคือ เอาเถี่ยต้าเข้าไปที่โถงจันทร์แจ่ม และพวกนั้นก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว” เจี้ยนเฉินมั่นใจ เขามีของที่รับรองความปลอดภัยของเถี่ยต้าได้
เทียนเจี้ยนไม่ได้พูดอะไรเพิ่มเพราะเขารู้ว่าเจี้ยนเฉินได้ตัดสินใจแล้ว เขาเข้าใจพลังของเจี้ยนเฉินดีเช่นกัน ดังนั้นเขาจึงไม่ห้ามเจี้ยนเฉินที่จะพาเถี่ยต้าออกไป
เจี้ยนเฉินออกไปจากเมืองทหารรับจ้างพร้อมกับเถี่ยต้า จากนั้นเขาก็ขอให้เฮยูเปิดประตูมิติไปที่เกาะมังกร เขาเข้าไปที่นั่นพร้อมกับเถี่ยต้า
พวกเขามาถึงที่ด้านนอกของเกาะมังกรหลังจากที่ผ่านประตูมิติเข้ามา พวกเขาได้กลิ่นลมทะเลที่ชื้น ๆ ทันทีและด้านล่างพวกเขานั้นก็เป็นทะเลสีฟ้าคราม ตรงหน้าพวกเขานั้นเป็นเขตที่มีหมอกหนามากที่สูงตั้งแต่ทะเลจนไปถึงท้องฟ้า
“เจี้ยนเฉิน ทำไมเจ้าถึงพาข้ามาที่นี่ล่ะ ? ” เถี่ยต้าเกาหัว ในขณะที่เขาถามเจี้ยนเฉินด้วยความสับสน
เจี้ยนเฉินยิ้มอย่างลึกลับ “เถี่ยต้า เจ้าจะรู้ทีหลังเอง มา ตามข้ามา แต่ระวังตัวด้วย เมื่อเจ้าเข้าไปในหมอกแล้ว มันจะเป็นอาณาเขตแห่งภาพลวงตา ทุกอย่างที่เจ้าเห็นในหมอกนั้นเป็นของปลอม ดังนั้นอย่าทำเหมือนว่ามันเป็นเรื่องจริง” เจี้ยนเฉินก้าวเข้าไปในหมอกก่อน ในขณะที่มีเถี่ยต้าตามติด ๆ ด้านหลัง เฮยยู่ที่อยู่ในชุดดำก้าวเข้ามาในหมอกเป็นคนสุดท้ายตามหลังทั้งคู่
ในขณะที่เขาผ่านหมอกไป
