วกเขากลัวศพมีชีวิตพวกนี้มาก พวกเขาอ้อมหลบพวกนี้และไม่ต้องการที่จะให้พวกมันรู้ตัวง่าย ๆ อย่างไรก็ตาม ในตอนนี้พวกศพมีชีวิตพวกนี้ก็ทำอะไรเจี้ยนเฉินไม่ได้แล้ว แม้แต่ศพมีชีวิตที่เป็นเซียนราชาก็อ่อนแอเหมือนมดปลวกต่อหน้าเจี้ยนเฉิน
เจี้ยนเฉิน เถี่ยต้า และเฮยยู่ ผ่านภูเขาและป่าไปมากมาย พร้อมทั้งทำลายอาคมกับดักไปในเวลาเดียวกัน พวกเขามาถึงที่แผ่นดินที่ว่างเปล่าที่กึ่งกลางของเกาะอย่างรวดเร็ว
“แปลกจริง ข้าจำได้ชัดเจนว่าเป็นที่นี่ ทำไมมันหายไปแล้วล่ะตอนนี้?” เจี้ยนเฉินมองไปรอบ ๆ ในขณะที่เขาพึมพำด้วยความสงสัย
“เจี้ยนเฉิน ทำไมเจ้าถึงพาข้ามาที่นี่ ? มีสมบัติบางอย่างที่นี่งั้นหรือ ? ” เถี่ยต้าอดไม่ได้ที่จะถามออกมาอีกครั้ง เขาสงสัยมาก
เจี้ยนเฉินไม่ได้พูดอะไร หลังจากที่เขาขมวดคิ้วครุ่นคิดสักครู่ ความคิดหนึ่งก็แว่บเข้ามาในหัวของเขา เขาพึมพำกับตัวเอง “มีอาคมมากมายซ่อนอยู่ในเกาะมังกรนี้ มันยากมากที่คนทั่วไปจะตรวจจับมันได้ บางทีหยดเลือดของเอ่อหยินก็ถูกซ่อนอยู่ที่พื้นที่ว่างเปล่านี้เช่นกัน” เจี้ยนเฉินเชื่อในความคิดนี้มากขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อเขาคิดถึงมัน หลังจากนั้น เขาก็เรียกเสือขาวออกมา และบอกเฮยยู่และเถี่ยต้าให้รอที่เดิม เขากระโจนไปบนหลังของเสือขาวและวิ่งไปรอบ ๆ อย่างบ้าคลั่ง
เจี้ยนเฉินไม่กล้าที่จะเสี่ยงตัวเองกับอาคมกับดักที่สร้างมากจากหยดเลือดของเอ่อหยิน เอ่อหยินเป็นคนที่เหนือกว่าเซียนจักรพรรดิ ดังนั้นไม่ว
