ละกลับไปที่มือของหงเหลียนก่อนที่จะหายไป
เจี้ยนเฉินมีความสุขมากอย่างเห็นได้ชัดเมื่อรู้ว่าไป๋เต๋าได้รับโอกาสที่จะได้เพิ่มความแข็งแกร่งของเขา เขาไปที่ข้าง ๆ ไป๋เต๋าและถามอย่างห่วงใย “ท่านลุง ท่านสบายดีหรือไม่ ? ท่านรู้สึกยังไงบ้าง ? “
ไป๋เต๋าลืมตาขึ้นช้า ๆ ตาของเขาเต็มไปด้วยความอ่อนแอและเหนื่อยล้า เขายังไม่แปลงวิญญาณของดาบพิษที่เคารพที่เขากลืนกินมาเป็นของตัวเอง ในขณะที่ยังมีชิ้นส่วนของวิญญาณและความลึกลับของธรรมชาติที่ยังเหลืออยู่อีกในหัวของเขา ที่วิญญาณของเขานั้นอ่อนแอเป็นเพราะเขาถูกข่มวิญญาณเอาไว้และการที่เขาถูกยึดเอาร่างไป
ไป๋เต๋ามองไปที่เจี้ยนเฉินด้วยท่าทีที่ตื้นตัน ในขณะที่ใบหน้าของเขานั้นเต็มไปด้วยความดีใจ หลังจากที่ผ่านมาหลายปี หลานของเขานั้นก็สุดยอดขึ้นเรื่อย ๆ
“เซียงเทียน เจ้าสบายดีแล้วตอนนี้ หอยามะเป็นกลุ่มคนลึกลับที่ทำลายล้างตระกูลไป๋เมื่อนานมาแล้ว เจ้าล้างแค้นได้แล้วในตอนนี้” ไป๋เต๋าพูด
จิตสังหารพุ่งพวยอยู่ในตาของเจี้ยนเฉินเมื่อเขาได้ยินแบบนั้น เขาขบฟัน “ข้าไม่คิดมาก่อนเลยว่ากลุ่มคนลึกลับที่ทำลายล้างตระกูลไป๋ในตอนนั้นจะเป็นหอยามะ ในที่สุดข้าก็ล้างแค้นให้ตระกูลไป๋ได้แล้วในตอนนี้”
“ท่านลุง ไปพักก่อนเถอะ ปล่อยทุกอย่างให้ข้าจัดการเอง” เจี้ยนเฉินพูดกับไป๋เต๋า เขามองไปรอบ ๆ และเห็นกลุ่มนักฆ่ากลุ่มใหญ่พันกว่าคนของศาลายะกำลังถูกเซียนผู้คุมกฎ 5 คนสังหาร มีเพียงเซียนผู้คุมกฎสิบกว่าคน
