ี้นั้นคงไม่ได้ผลอะไร“เขาเป็นหลานของข้า ดาบพิษที่เคารพ ข้าอยากจะรู้ว่าเจ้าจะฆ่าข้าได้ยังไงทีนี้” ไป๋เต๋าขบฟัน เขาเริ่มขัดขืนอย่างรุนแรงเพื่อพยายามที่จะกลับมาควบคุมร่างกายของเขาให้ได้“อะไรนะ ! หลานของเจ้า ! ? ” ดาบพิษหน้าซีดไปด้วยความหวาดกลัว เขาพยายามอย่างมากที่จะกดวิญญาณของไป๋เต๋าเอาไว้ ในขณะที่ใจของเขานั้นปั่นป่วน“เป็นไปไม่ได้ เจ้าหนู หลานของเจ้าจะแก่ไปกว่าเจ้าได้ไง และเจ้ายังอายุไม่ถึงร้อยปีเลย เจ้าจะไปมีหลานที่ทรงพลังแบบนี้ได้ยังไง ? ไป๋เต๋า เจ้าคิดว่าข้าเป็นเด็กที่เจ้าจะหลอกได้อย่างนั้นหรือ ? ” ดาบพิษคิดออกมาเสียงดัง แต่เขาไม่มั่นใจในสิ่งที่เขาคิดเลย การที่เจี้ยนเฉินเรียกเขาว่าท่านลุงนั้นเป็นหลักฐานอย่างดีเจี้ยนเฉินมาถึงที่ข้าง ๆ ดาบพิษ เขาจ้องไปที่ดาบพิษที่เคารพด้วยความตกใจ และในตอนที่เขากำลังจะพูด เขาก็ดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงบางอย่าง ท่าทางของเขาเปลี่ยนไป ในขณะที่ตาของเขานั้นหรี่เล็กลงทันที เขาตะโกนออกมา “เจ้าไม่ใช่ท่านลุงของข้า ! เจ้าเป็นใครกัน ? “ร่างของดาบพิษที่เคารพกระตุกและเขาก็ไม่สบายใจ อย่างไรก็ตาม มันก็สายไปแล้วที่เขาจะชดเชยอะไรได้กับสิ่งที่เขาทำลงไป ดังนั้นเขาจึงพูดออกมาอย่างหน้าไม่อาย “หลาน ข้าเป็นลุงของเจ้าไง เจ้าจำลุงไป๋เต๋าไม่ได้แล้วอย่างนั้นหรือ ? “เจี้ยนเฉินจ้องเขม็งไปที่เขา ก่อนที่จะชี้ไปที่ยุทธภัณฑ์จักรพรรดิในมือของดาบพิษที่เคารพที่เปล่งประกายไปด้วยพลังแห่งการ
