เป็นสีเทาเล็กน้อย“เจี้ยนเฉิน ในที่สุดเจ้าก็กลับมา” เซียวมี่ไม่ได้ตกใจเลยกับการกลับมาของเจี้ยนเฉิน เขาหยุดสิ่งที่กำลังทำ ปัดฝุ่นที่มือแล้วลุกขึ้น“ลุงเซียวมี่ ผมของท่าน…” สายตาของเจี้ยนเฉินเต็มไปด้วยความประหลาดใจและสงสัย ในขณะที่เขาจ้องไปที่ผมสีขาวของเซียวมี่เซียวมี่โปรยยิ้มออกมา “ไม่มีอะไรหรอก ข้ากำลังจะหมดอายุขัยแล้วก็เท่านั้น”หัวใจของเจี้ยนเฉินสั่นไหวเมื่อเขาได้ยินแบบนั้น เขาพูด “ลุงเซียวมี่ ท่านพูดว่าอะไรนะ ? ท่านกำลังจะหมดอายุขัยงั้นหรือ ? ท่านเหลือเวลาอีกเท่าไร ? ““เซียนสวรรค์มีอายุอยู่ได้พันปีเท่านั้น ข้าอยู่มามากกว่าพันปีแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะสมบัติสวรรค์หมื่นปีของท่านพ่อ ข้าก็คงตายไปนานแล้ว ข้าคงอยู่ได้อีกซักสามสิบหรือสี่สิบปี” เซียวมี่ถอนหายใจ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความโศกเศร้าที่อธิบายไม่ได้“ลุงเซียวมี่ อย่ากังวลไปเลย ก่อนจะถึงตอนนั้น ข้าจะทำทุกอย่างเพื่อให้ท่านเป็นเซียนผู้คุมกฎให้ได้” เจี้ยนเฉินพูดอย่างเคร่งเครียด ในตอนที่อาวุธเซียนของเขาแตกสลายไปในตอนนั้น ลุงเซียวมี่เป็นคนพาเขามาที่หุบเขายั่งยืนเพื่อที่จะช่วยชีวิตเขา เขาจะไม่ยืนดูลุงเซียวมี่หมอายุขัยไปเฉย ๆ แน่เซียวมี่ส่ายหน้า “เจี้ยนเฉิน ข้าขอบคุณในน้ำใจของเจ้ามาก แต่อย่าเสียเวลาเลย ข้าเป็นเซียนผู้คุมกฎไม่ได้หรอก”“เป็นไปไม่ได้ เป็นแบบนั้นไม่ได้ ข้าจะหาทางได้แน่นอน” เจี้ยนเฉินสาบานออกมา“เจี้ยนเฉิน เขามีความไม่สมบูรณ์แต่กำเน
