โลหิตของทวีป มันถูกควบคุมโดยหัวหน้านิกายมาทุกรุ่น และในตอนนี้เจ้าก็เป็นหัวหน้านิกายแล้ว โถงศักดิ์สิทธิ์นี่ควรจะเป็นของเจ้า”เจี้ยนเฉินรีบเอาโถงศักดิ์สิทธิ์มาในขณะที่เขาจ้องไปที่เซียวมี่อย่างสับสน เขาพูดออกมาอย่างจริงจัง “ลุงเซียวมี่ มันไม่สำคัญหรอกว่าจะมีความหวังหรือไม่ ข้าจะหาวิธีการที่จะช่วยท่าน”เซียวมี่ส่ายหัว “เจี้ยนเฉิน ข้ามีชะตาให้ไม่ได้เป็นเซียนผู้คุมกฎ ดังนั้นอย่าเสียแรงเปล่าเลย ในตอนนี้ท่านพ่อของข้าก็เหลือเวลาอีกไม่มากเช่นกัน ถ้าเขาจากไปเหมือนกัน มันจะเหลือเพียงเจ้าอ้วนน้อยและแม่ของเขาเท่านั้น ถ้าเจ้าต้องการที่จะช่วยข้า ช่วยข้าดูแลเจ้าอ้วนน้อยและเชลลี่ด้วย”“เชลลี่เคยเป็นคุณหนูของตระกูลใหญ่มาก่อน หลังจากที่แต่งงานกับข้าไปเมื่อหลายสิบปีก่อน นางก็ใช้ชีวิตอยู่กับข้ากับข้าในหุบเขาที่ตัดขาดจากโลกภายนอกนี้ มันคงยากมากสำหรับนาง” เซียวมี่รู้สึกอายเพื่อไม่ให้เซียวมี่เสียใจ เจี้ยนเฉินจึงสาบานที่จะดูแลเจ้าอ้วนน้อยและแม่ของเขา จากนั้นเขาจึงถามลุงเซียวมี่ถึงสถานที่ซึ่งหอยามะตั้งอยู่“เจี้ยนเฉิน พวกนั้นมาหาเรื่องเจ้าหรือเปล่าเจ้าถึงจู่ ๆ ก็ตามหาพวกเขา ? ” เซียวมี่ตื่นตัวขึ้นมาทันที เมื่เขาได้ยินเกี่ยวกับหอยามะ เขาจ้องไปที่เจี้ยนเฉินอย่างสนใจ“ถูกต้อง” เจี้ยนเฉินตอบกลับ“สถานที่ตั้งของหอยามะนั้นถูกซ่อนไว้เป็นอย่างดีมาเสมอ มันเปลี่ยนไปบ่อยมาก มันจึงไม่มีสถานที่ตายตัว อย่างไรก็ตาม พวกมันไม่สามา
