การถึงโมเทียนหยุนที่ยืนอยู่อย่างวีรบุรุษในขณะที่ชุดสีขาวของเขาปลิวไสวไปกับสายลม“หลุมไร้ก้นบึ้งนั้นต้องเป็นอุโมงค์ไปสู่โลกเซียนที่ถูกทอดทิ้งแน่” เจี้ยนเฉินพึมพำในขณะที่เขาถือหนังสือเอาไว้ เขาเริ่มอ่านต่อหลังจากที่ล่าถอยมาจากการต่อสู้กับโมเทียนหยุนแล้ว ร้อยเผ่าพันธุ์ก็ไม่ได้ยอมแพ้ เทพเจ้าแห่งสงครามนำคนของเขาไปโจมตีสัตว์อสูรอีกครั้ง และทำให้ทั้งสองฝ่ายสูญเสียไปเป็นจำนวนมาก หลังจากที่ผ่านไปหลายศึก เทพเจ้าแห่งสงครามก็ถูกพยัคฆ์ปีกเทวะสังหารไปในที่สุด เลือดสีทองกระเด็นไปทั่วพื้นตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา จอมยุทธที่สุดยอดทั้งสี่ในครั้งโบราณกาลก็เหลือเพียงแค่สามมีข่าวลือที่ว่า ร่างของเทพเจ้าแห่งสงครามนั้นไม่เน่าเปื่อยแม้ว่าเขาจะตายไปแล้ว มันคงอยู่ไปตลอด ดังนั้น จอมยุทธของร้อยเผ่าพันธุ์จึงเก็บมันกลับมาพร้อมกับเลือดของเขา พวกเขาต้องการที่จะใช้สุดยอดทักษะเพื่อที่จะชุบชีวิตเขาขึ้นมาแต่ในท้ายที่สุด ลูกหลานของพยัคฆ์ปีกเทวะก็เอาศพของเทพเจ้าสงครามไป ซึ่งเป็นการขัดขวางแผนในการคืนชีพของพวกเขา เขาใช้พลังที่ยอมเยี่ยมในการผนึกศพของเทพเจ้าสงครามเอาไว้ที่ทวีปที่เยือกเย็น และสงครามระหว่างเผ่าพันธุ์ทั้งสามก็จบลงตรงนั้นโมเทียนหยุนกลายเป็นเจ้าเมืองของเมืองทหารรับจ้าง และหายไปจากการเป็นจุดสนใจในหลายทศวรรษต่อมา หลังจากนั้น เขาก็หายตัวไป เหลือทิ้งไว้เพียงข้อความหนึ่ง เขาได้ทำข้อตกลงกันอย่างลับ ๆ กับพยัคฆ์ปีกเทวะว่า ทว
