มากพอแล้วที่เมืองลอร์ แต่เจ้าก็ยังไม่พอใจและไม่แสดงความเคารพพวกเราผู้อาวุโสอีก มันไม่ใช่ความผิดของข้า หืม ข้ารู้ว่าเจ้าแข็งแกร่ง แต่ตระกูลผู้พิทักษ์ไม่ใช่ที่ที่เจ้าจะทำอะไรโดยไม่ยับยั้งชั่งใจได้”เจี้ยนเฉินยืนกอดอกอยู่อย่างสงบ เขาจ้องอย่างเฉยชาไปที่เจียงหยาง ชิง เลิ่งชวงแล้วพูดออกมา “เจ้าคือเจียงหยาง ชิง เลิ่งชวง ใช่หรือไม่ ? ” เสียงของเจี้ยนเฉินค่อนข้างเย็นชาและก็ไร้อารมณ์อย่างไรก็ตาม สิ่งที่เขาพูดนั้นเป็นการยั่วยุอย่างดีและไม่ต้องสงสัยเลยว่าเป็นคำถากถางในหูของเจียงหยาง ชิง เลิ่งชวง นางโกรธจัดทันทีและกรีดร้องออกมา “เจียงหยาง เซียงเทียน เจ้ามันลูกหลานที่ไร้ความเคารพ เจ้ากล้าเรียกชื่อข้าได้อย่างไร ? ผู้อาวุโสทั้งหมดของตระกูลไม่มีค่าในสายตาของเจ้าหรือไง?” เจียงหยาง ชิง เลิ่งชวงมองไปที่ที่ฝูงชนรอบ ๆ ในขณะที่ความโกรธปรากฎอยู่บนใบหน้าของนาง นางพูดต่อ “ดู ทุกคน กฏของตระกูลข้อไหนที่เจียงหยาง เซียงเทียนแหกไปแล้ว…”ทันทีที่เจียงหยาง ชิง เลิ่งชวงพูดจบ นางก็ประหลาดใจ ในตอนนี้เอง นางรู้สึกเหมือนอุณหภูมิรอบ ๆ ดิ่งลดลง เหมือนว่านางถูกโยนไปในถ้ำน้ำแข็ง เท้าและมือของนางเย็นเฉียบทันที ต่อมา ความรู้สึกหายใจไม่ออกก็ปรากฏขึ้นมาทันที คอของนางถูกมือเจี้ยนเฉินบีบไว้แน่นทำให้นางหายใจไม่ได้ใบหน้าของนางค่อนข้างซีด เสียงกระอึกกระอักดังออกมาจากคอของนาง นางพูดไม่ได้ในตอนนี้เพราะนางถูกบีบคอแน่นนางตกตะลึงในใจในขณะ
