ครั้งล่าสุด ข้าคิดถึงเจ้ามาก” หยูเฟิงหยานสะอื้นในขณะที่น้ำตาไหลออกมาเจี้ยนเฉินดูป้าที่น้ำตาไหลของนางด้วยอารมณ์ต่างต่างนานา หลังจากที่เงียบไปสักพัก เขาก็ลอบถอนใจและก็เข้าไปปลอบนาง “ท่านป้า อย่าทำแบบนี้เลย ข้าไม่ได้เจอน้องของข้ามามากกว่าสิบปีเหมือนกัน ดังนั้นข้าก็คิดถึงนางมากเช่นกัน เมื่อข้าจบเรื่องของข้าในสองสามวันนี้แล้ว ข้าจะพาท่านไปที่ขั้วโลกเพื่อไปหาพี่สาวของข้ากัน”ใบหน้าของหยูเฟิงหยานแข็งทื่อเมื่อนางได้ยินแบบนั้น สิ่งที่เจี้ยนเฉินพูดเป็นเหมือนประกายแห่งความหวังในความมืดต่อหยูเฟิงหยาน สายตาของนางที่เต็มไปด้วยความเศร้าโศกและรำลึกถึงที่ผสมกันไป นางจับแขนของเจี้ยนเฉินด้วยอาการณ์สั่นเทาและพูดออกมาอย่างมีอารมณ์ “จริงหรือเปล่า ? เซียงเทียน เจ้าอยากจะพาข้าไปหาหมิงเยว่งั้นหรือ ? “ขั้วโลกไม่ได้อยู่บนทวีปเทียนหยวน มันเหมือนเกาะสามเซียนที่หญิงสาวเจ้าเสน่ห์แห่งสวรรค์อยู่ มันอยู่ห่างไกลจากทวีปลึกเข้าไปในทะเล ทวีปและขั้วโลกถูกแยกกันด้วยน่านน้ำและไกลกว่ามากเมื่อเทียบกับระยะทางที่ไปยังเกาะสามเซียน แม้ว่าหยูเฟิงหยานจะเป็นฮูหยินของหัวหน้าตระกูลเจียงหยาง แต่นางก็ไม่ได้มีพลังอะไรนอกเหนือไปจากสถานะในตระกูลของนาง บวกกับเรื่องที่ขั้วโลกนั้นไกลมาก มันจึงเป็นไปไม่ได้ที่นางจะไปหาเจียงหยาง หมิงเยว่ระยะทางมันไกลมากที่แม้แต่เซียนสวรรค์ยังไม่สามารถเข้าไปในขั้วโลกได้ มีเพียงเซียนผู้คุมกฎเท่านั้นที่สามารถเข้าไ
