รู้สึกย่ำแย่เมื่อเห็นนางเป็นแบบนี้“ข้าไม่รู้ว่าหมิงเยว่อยู่ที่ไหนในตอนนี้ ข้าไม่ได้เจอนางมาเป็นสิบปีแล้ว หมิงเยว่ ข้ารู้ว่าเจ้าได้กลายเป็นสตรีศักดิ์สิทธิ์ของศาลาเทพเจ้าน้ำแข็งแล้วในตอนนี้ เมื่อไรที่เจ้าจะกลับมาหาแม่ของเจ้ า? มันก็เป็นสิบปีแล้วที่ข้าเจอเจ้าครั้งล่าสุด ข้าคิดถึงเจ้ามาก” หยูเฟิงหยานสะอื้นในขณะที่น้ำตาไหลออกมาเจี้ยนเฉินดูป้าที่น้ำตาไหลของนางด้วยอารมณ์ต่างต่างนานา หลังจากที่เงียบไปสักพัก เขาก็ลอบถอนใจและก็เข้าไปปลอบนาง “ท่านป้า อย่าทำแบบนี้เลย ข้าไม่ได้เจอน้องของข้ามามากกว่าสิบปีเหมือนกัน ดังนั้นข้าก็คิดถึงนางมากเช่นกัน เมื่อข้าจบเรื่องของข้าในสองสามวันนี้แล้ว ข้าจะพาท่านไปที่ขั้วโลกเพื่อไปหาพี่สาวของข้ากัน”ใบหน้าของหยูเฟิงหยานแข็งทื่อเมื่อนางได้ยินแบบนั้น สิ่งที่เจี้ยนเฉินพูดเป็นเหมือนประกายแห่งความหวังในความมืดต่อหยูเฟิงหยาน สายตาของนางที่เต็มไปด้วยความเศร้าโศกและรำลึกถึงที่ผสมกันไป นางจับแขนของเจี้ยนเฉินด้วยอาการณ์สั่นเทาและพูดออกมาอย่างมีอารมณ์ “จริงหรือเปล่า ? เซียงเทียน เจ้าอยากจะพาข้าไปหาหมิงเยว่งั้นหรือ ? “ขั้วโลกไม่ได้อยู่บนทวีปเทียนหยวน มันเหมือนเกาะสามเซียนที่หญิงสาวเจ้าเสน่ห์แห่งสวรรค์อยู่ มันอยู่ห่างไกลจากทวีปลึกเข้าไปในทะเล ทวีปและขั้วโลกถูกแยกกันด้วยน่านน้ำและไกลกว่ามากเมื่อเทียบกับระยะทางที่ไปยังเกาะสามเซียน แม้ว่าหยูเฟิงหยานจะเป็นฮูหยินของหัวหน้าตระกูลเ
