ป็นลูกของนางเองตั้งแต่ที่เขายังเด็กเจี้ยนเฉินและหวงหลวนรับเข้าไปที่กระโจมและไปถึงตรงหน้านาง เจี้ยนเฉินถาม “ท่านป้า มันก็ดึกแล้ว ทำไมท่านถึงยังนั่งอยู่ที่นี่คนเดียวล่ะ ? “หยูเฟิงหยานนั่งอยู่ด้วยท่าทางมืดมนมา นางดูเหมือนจะไม่เห็นการมาของเจี้ยนเฉินเลย ดังนั้นนางจึงสะดุ้งตัวลอยตกใจเมื่อได้ยินเสียงที่จู่ ๆ ก็ดังขึ้นมา นางมองกลับไปและเมื่อนางเห็นเจี้ยนเฉิน รอยยิ้มก็ปรากฎขึ้นบนใบหน้าที่เศร้าโศกของนาง นางพูดอย่างอ่อนโยน “เซียงเทียนน่ะเอง” หยูเฟิงหยานดูเหนื่อยล้ามากกว่าแต่ก่อน และนางดูแตกต่างจากเมื่อหลายปีก่อนมาก สายตาของนางเต็มไปด้วยความโหยหาในอดีตเจี้ยนเฉินรู้สึกแย่เมื่อเห็นหยูเฟิงหยานเป็นแบบนี้ ป้ารองของเขารักเขามากเมื่อเขายังเด็ก แม้ว่าเขาจะไม่ใช่ลูกของนาง แต่นางก็ปฏิบัติต่อเขาเหมือนว่าเป็นลูก ซึ่งเป็นเหตุผลที่เจี้ยนเฉินถือว่านางเป็นคนสำคัญมานาน“ท่านป้า ท่านเป็นไรหรือเปล่า ? ท่านคิดถึงพี่สาวของข้าหรือ ? ” เจี้ยนเฉินถามอย่างห่วงใย เขารู้เรื่องที่เกิดขึ้นกับพี่ชายและพี่สาวของเขาเองมานานแล้วความเจ็บปวดที่สะสมมานานภายในหยูเฟิงหยานได้ระเบิดออกมาอย่างควบคุมไม่ได้เมื่อนางได้ยินเจี้ยนเฉินพูดถึงเจียงหยาง หมิงเยว่ นางเริ่มสะอื้นอย่างเจ็บปวดในขณะที่น้ำตาก็ไหลพลั่งพรูออกมาจากตาของนาง นางร้องไห้เพราะความเหงาใบหน้าของเจี้ยนเฉินมืดมนเมื่อเขาได้เห็นหยูเฟิงหยานร้องไห้ออกมาอย่างเจ็บปวด เขาเป็นห่วงป้าของเ
