มา นางมองกลับไปและเมื่อนางเห็นเจี้ยนเฉิน รอยยิ้มก็ปรากฎขึ้นบนใบหน้าที่เศร้าโศกของนาง นางพูดอย่างอ่อนโยน “เซียงเทียนน่ะเอง” หยูเฟิงหยานดูเหนื่อยล้ามากกว่าแต่ก่อน และนางดูแตกต่างจากเมื่อหลายปีก่อนมาก สายตาของนางเต็มไปด้วยความโหยหาในอดีตเจี้ยนเฉินรู้สึกแย่เมื่อเห็นหยูเฟิงหยานเป็นแบบนี้ ป้ารองของเขารักเขามากเมื่อเขายังเด็ก แม้ว่าเขาจะไม่ใช่ลูกของนาง แต่นางก็ปฏิบัติต่อเขาเหมือนว่าเป็นลูก ซึ่งเป็นเหตุผลที่เจี้ยนเฉินถือว่านางเป็นคนสำคัญมานาน“ท่านป้า ท่านเป็นไรหรือเปล่า ? ท่านคิดถึงพี่สาวของข้าหรือ ? ” เจี้ยนเฉินถามอย่างห่วงใย เขารู้เรื่องที่เกิดขึ้นกับพี่ชายและพี่สาวของเขาเองมานานแล้วความเจ็บปวดที่สะสมมานานภายในหยูเฟิงหยานได้ระเบิดออกมาอย่างควบคุมไม่ได้เมื่อนางได้ยินเจี้ยนเฉินพูดถึงเจียงหยาง หมิงเยว่ นางเริ่มสะอื้นอย่างเจ็บปวดในขณะที่น้ำตาก็ไหลพลั่งพรูออกมาจากตาของนาง นางร้องไห้เพราะความเหงาใบหน้าของเจี้ยนเฉินมืดมนเมื่อเขาได้เห็นหยูเฟิงหยานร้องไห้ออกมาอย่างเจ็บปวด เขาเป็นห่วงป้าของเขามาก ดังนั้นเขาจึงรู้สึกย่ำแย่เมื่อเห็นนางเป็นแบบนี้“ข้าไม่รู้ว่าหมิงเยว่อยู่ที่ไหนในตอนนี้ ข้าไม่ได้เจอนางมาเป็นสิบปีแล้ว หมิงเยว่ ข้ารู้ว่าเจ้าได้กลายเป็นสตรีศักดิ์สิทธิ์ของศาลาเทพเจ้าน้ำแข็งแล้วในตอนนี้ เมื่อไรที่เจ้าจะกลับมาหาแม่ของเจ้ า? มันก็เป็นสิบปีแล้วที่ข้าเจอเจ้าครั้งล่าสุด ข้าคิดถึงเจ้ามาก” หยูเฟิง
