พำเบา ๆ ในขณะที่สายตาของเขาเป็นประกายมันไม่มีเหตุผลที่เจี้ยนเฉินจะอยู่ที่นี่ต่อแล้วเมื่อการตัดผ่านของเขาถูกขัดขวางและเขาไม่สามารถเป็นเซียนราชาได้ หลังจากที่เขาไปหาไป๋ไฮและคนอื่น ๆ เขาก็ปลุกหวงหลวนออกมาจากการฝึกฝนและร่ำลากับเสี่ยวหลิงก่อนที่จะออกไปพร้อมกับหวงหลวนแม้ว่าเขาต้องการที่จะทิ้งหวงหลวนไว้ที่นี่เพื่อให้นางได้ฝึกฝน แต่ผนึกในหัวของนางก็ยังไม่ถูกลบออกไป ดังนั้น เขาจึงต้องการพาหวงหลวนไปที่เผ่าผู้พิทักษ์และหาวิธีที่จะเอาวิชาลับออก เขาสามารถพาหวงหลวนกลับมาที่เมืองได้ตลอดในอนาคต และให้เซี่ยวหลองช่วยนางในการทำความเข้าใจกับความลึกลับของโลกเสี่ยวหลิงร่ำลากับเจี้ยนเฉินอย่างไม่เต็มใจ ก่อนที่จะส่งเจี้ยนเฉินและหวงหลวนขึ้นไปยังผิวโลก เมื่อทั้งสองปรากฏตัวขึ้น ความวุ่นวายเกี่ยวกับเรื่องที่เมฆสีรุ้งเกิดขึ้นมาก็ยังอยู่ ดังนั้นพวกเขาจึงได้ยินเรื่องเกี่ยวกับเมฆทุกที่“เจี้ยนเฉิน ทำไมหลายคนถึงได้พูดถึงเมฆรุ้งเจ็ดสีและเรื่องที่บางคนได้กลายเป็นเซียนราชา ? พวกเขาพูดถึงเจ้าหรือเปล่า ? เจ้าได้เป็นเซียนราชาหรือยัง ? ” หวงหลวนจ้องเขม็งไปที่เจี้ยนเฉินด้วยดวงตาโตของนางในขณะที่นางถามออกไปอย่างประหลาดใจ ความหลงใหลปรากฎในตาของนางในขณะที่นางมองไปที่เขาในตอนนี้ หัวของเจี้ยนเฉินเต็มไปด้วยเรื่องเส้นทางแห่งกระบี่และกระบี่ม่วงฟ้า ดังนั้นเขาจึงไม่สนเรื่องความล้มเหลวในการเป็นเซียนราชาแล้ว เขาอดไม่ได้ที่จะยิ้มหลังจากท
