ข้ารู้ดีว่าข้าควรจะทำอะไร” ไป๋เต๋าตอบกลับอย่างเย็นชา ในตอนนี้ศัตรูของเขาอยู่ต่อหน้าเขาแล้ว จิตสังหารของเขาเดือดดาลอยู่ภายใน เขารู้ว่าเขาสามารถที่จะทวงหนี้แค้นจากเมื่อห้าสิบปีก่อนได้ในพริบตาเดียว สามวันก็ผ่านไป ไป๋เต๋าได้เดินทางไปมากกว่าล้านกิโลเมตรเมตรในขณะที่เขาไล่ตามกลุ่มคนพวกนี้ไป มันดึกมากแล้วในตอนนี้ กลุ่มเมฆหนาได้ปกคลุมไปทั่วท้องฟ้าและบดบังแสงของดวงจันทร์ไปทั้งหมด คืนนี้จึงมืดมาก มืดเสียจนการมองเห็นถูกจำกัดหลังจากที่ไล่ตามไปสี่วัน ไป๋เต๋าก็ตามพวกนั้นไม่อย่างไม่ลดละ สายตาของเขาแน่วแน่มากในขณะที่เขาคิด “คนที่ทำลายล้างตระกูลไป๋ของข้าแข็งแกร่งกว่าที่ข้าจินตนาการเอาไว้ พวกมันเป็นเซียนราชาและเซียนผู้คุมกฎชั้นสวรรค์ที่ 9 ถึงสิบคน ถ้าข้าต้องการที่จะแก้แค้น ข้าต้องยืมพลังของดาบพิษ มันเป็นไปไม่ได้ถ้าจะใช้แค่ความสามารถของข้า”“หืม วิญญาณของผู้เฒ่านี้ใช้ร่างกายร่วมกับข้า ข้าข้ารู้ว่าเจ้ากำลังเริ่มคุ้นชินกับร่างกายของข้าอย่างรวดเร็ว และเมื่อเจ้าปรับตัวได้อย่างสมบูรณ์แล้ว เจ้าก็จะยึดร่างกายของข้าไปและกลืนกินวิญญาณของข้า ในตอนนั้น มันก็ไม่สำคัญแล้วว่าข้าจะล้างแค้นสำเร็จหรือไม่ ผลลัพธ์ก็จะออกมาเหมือนกัน ถ้างั้นทำไมข้าไม่ทุ่มเททุกอย่างที่มีไปเลยล่ะ ? ชีวิตก็ไม่ใช่ของข้าอยู่แล้ว”ไป๋เต๋าไล่ตามคนทั้งสิบเอ็ดไปอย่างไม่กลัวด้วยความคิดแบบนั้น ไม่มีอะไรที่จะหยุดเขาได้แม้แต่อันตรายที่ยิ่งใหญ่ เพราะเขา
