แม้ว่าเขาจะไม่ได้เร่งรีบ แต่แต่ละก้าวของเขาก็กินระยะทางไปหลายสิบเมตร เขามาถึงที่ทางเข้าหลักด้วยการก้าวเท้าที่น้อยกว่าสิบก้าวก่อนที่จะโค้งอย่างเคารพไปที่ชายชุดดำยู่ซีฉิงก็เป็นอัจฉริยะของตระกูลที่ได้เป็นเซียนผู้คุมกฎในเวลาน้อยกว่าหนึ่งพันปี เขาได้กลายเป็นศิษย์ที่มีค่าของผู้พิทักษ์จักรพรรดิของจักรวรรดิ ในเวลาเดียวกัน เขาก็เป็นหัวหน้าตระกูลเมฆโลหิตด้วยหลังจากนั้น ทั้งตระกูลก็เต็มไปด้วยผู้คน เซียนสวรรค์หลายคนและกลุ่มเซียนปฐพีรีบเข้ามาจากทุกทิศทางและมารวมกันอยู่ด้านหลังยู่ซีฉิง พวกเขาจ้องไปที่ชายชุดดำอย่างเคร่งเครียด และไม่แน่ใจถึงจุดประสงค์ของชายชุดดำที่มาในครั้งนี้ชายชุดดำยืนตรงเหมือนท่อนไม้อยู่ที่ด้านนอกประตูตระกูลเมฆโลหิต เขาจ้องอย่างมึนงงไปที่คำตัวใหญ่สองคำ ‘ตระกูลเมฆโลหิต’ ซึ่งถูกเขียนอยู่บนกระดานพลอยสีม่วงเหนือทางเข้าหลัก ท่าทางของเต็มไปด้วย ความทรงจำ ความเศร้าโศก และความโกรธ“ข้าไม่คิดว่าเมืองเฮลไฟร์จะเปลี่ยนไปมากขนาดนี้หลังจากที่ข้าจากไปเมื่อห้าสิบปีก่อน ตระกูลหนึ่งที่เคยมั่งคั่งได้กลายเป็นความทรงจำในอดีตไป ไม่มีอะไรเหลืออยู่อีกแล้วในตอนนี้” ชายชุดดำพึมพำ ความเศร้าโศกของเขามากขึ้น มากขึ้น ก่อนที่จะเปลี่ยนไปเป็นจิตสังหารที่เย็นชา ในตอนนั้นเอง ความเจ็บปวดและความทรงจำทั้งหมดในดวงตาของเขาก็ได้หายไป มันกลายเป็นความเย็นชาอย่างผิดปกติทันใดนั้นเอง ชายคนนั้นก็ทิ่มดาบลงไปที่พื้น พายุพลังง
