จ้าแห่งท้องทะเลได้เล่ามา พวกเขารู้สึกสงสารหญิงคนนั้นที่ถูกทำร้ายโดยสามีของนางแบบนี้ในเวลาเดียวกัน จิตสังหารของเจี้ยนเฉินที่มีต่อบรรพชนตระกูลหวงกู่ก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้น มันขึ้นไปถึงจุดสูงสุด“เกิดอะไรขึ้นกับอัจฉริยะคนนั้นในตอนสุดท้ายงั้นหรือ ? ” เจี้ยนเฉินถาม เขาสนใจที่จะฟังคำตอบมาก“หลังจากที่ได้กลายเป็นเซียนจักรพรรดิแล้ว เขาก็ได้เข้าไปร่วมในการต่อสู้ครั้งใหญ่แล้วก็ถูกฆ่า” เทพเจ้าแห่งท้องทะเลกล่าวเจี้ยนเฉินพอใจในบทสุดท้ายที่เกิดขึ้นกับอัจฉริยะผู้นี้มาก แม้ว่าเขาจะมีความสามารถแต่จิตใจของเขานั้นมันเหมือนปีศาจ เขาทำร้ายภรรยาที่เชื่อในตัวเขาอย่างไม่คิด เขาสมควรที่จะได้รับมากกว่าความตาย“หญิงคนนี้ช่างน่าสงสารจริงจริง” หวงหลวนรู้สึกเวทนา ในฐานะที่นางเป็นหญิงที่มีร่างจิตวิญญาณน้ำเหมือนกัน นางรู้สึกเจ็บปวดกับสิ่งที่หญิงคนนั้นได้เผชิญมา“ไม่มีอะไรน่าสงสารหรอกถ้าเจ้ายังมีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้” เทพเจ้าแห่งท้องทะเลพูด เสียงของนางนุ่มนวล แต่มันก็ไร้อารมณ์อย่างเย็นชา นางเป็นหนึ่งในตำนานจากครั้งโบราณกาลและนางได้ก้าวผ่านเส้นทางที่โหดร้ายมาเรื่อย ๆ นางเห็นเรื่องแบบนี้มามากแล้วเทพเจ้าแห่งท้องทะเลพูดต่อหลังจากเงียบไปสักพัก “เจี้ยนเฉิน มีวิธีการเดียวที่จะช่วยสหายของเจ้าได้ เพื่อที่จะให้สหายของเจ้ายังคงรักษาร่างจิตวิญญาณน้ำและความแข็งแกร่งของนางเอาไว้ได้”“วิธีการอะไรกันหรือ ? ” เจี้ยนเฉินตั้งสมาธิและเลิกคิดเรื่
