งหลวนลืมตาขึ้นช้า ๆ นางมองผ่านไปที่หยดน้ำด้วยตาที่มีเสน่ห์ของนางในขณะที่นางขมวดคิ้ว“แปลกจริง ทำไมจู่ ๆ ข้าถึงได้รู้สึกสูญเสียการควบคุมพลังงานธาตุน้ำไป ? ” หวงหลวนพึมพำ นางครุ่นคิดและดูเหมือนจะตระหนักถึงบางอย่างได้อย่างรวดเร็ว ความคิดแว่บเข้ามามาในหัวของนางในขณะที่นางพึมพำกับตัวเอง “หรือว่ามันเป็นเพราะวิธีการฝึกฝนนี้ ? เจ้าชั่วนั่นไม่ได้ให้คัมภีร์ทานตะวันที่แท้จริงกับข้า ? “ยิ่งหวงหลวนคิดไปมากเท่าไร นางก็เชื่อว่ามันน่าจะเป็นแบบนั้น นางค่อย ๆ เครียดมากขึ้น แต่ในไม่ช้านางก็สงบลง นางพูดออกมา “มันไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว ไม่ว่าเจ้าชั่วนั่นจะให้ของจริงกับข้ามาหรือไม่ ข้าก็เป็นเซียนผู้คุมกฎแล้วในตอนนี้ และข้ายังทรงพลังมากกว่าเซียนสวรรค์หลายเท่า เมื่อเจ้าชั่วนั้นมาอีกครั้ง ข้าจะสู้ตายแม้ว่าข้าต้องแลกด้วยชีวิตก็ตาม ข้าจะไม่ปล่อยมันไปง่าย ๆ ถ้าข่าวเรื่องที่เกิดขึ้นที่นี่หลุดออกไปได้ ที่ตระกูลจะหาทางช่วยท่านทวดได้แน่”ความแน่วแน่เกิดขึ้นนัยน์ตาของหวงหลวน นางตัดสินใจที่จะสู้ตายแล้ว นางไม่ใฝ่ฝันถึงชีวิตที่อิสระเหมือนแต่ก่อนแล้ว เพราะว่านางรู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้ทันใดนั้นเอง เสียงอื้ออึงก็ดังขึ้นมา ประตูหนักก็เปิดออกอย่างช้า ๆหวงหลวนหยุดคิดทันทีและตาของนางก็หรี่เล็กลงในตอนนี้ จิตสังหารที่รุนแรงเป็นประกายในตาของนาง นางรู้ว่าบรรพชนตระกูลหวงกู่จะต้องมา ถ้านางต้องการที่จะทำให้คนที่ทรงพลังกว่านางได้รับบาดเจ
