งการมีอยู่ออกมา ดังนั้นเขาจึงดูเหมือนคนธรรมดาในตอนนี้ เขาลอยอยู่กลางอากาศเหมือนว่ากำลังยืนอยู่
ใบหน้าของบรรพชนเต็มไปด้วยรอยยิ้ม เขามาถึงที่ข้างหน้าเจี้ยนเฉินด้วยความตื่นเต้นแบบหลอกหลอก คำชื่นชมเจี้ยนเฉินลอยออกมาจากปากของเขาไม่หยุดเจี้ยนเฉินไม่รู้ถึงสถานการณ์ของหวงหลวนและหวงเทียนป้าในตอนนี้ ซึ่งเป็นเหตุผลที่ว่าทำไมเขาถึงทำตัวเป็นกันเองกับบรรพชนตระกูลหวงกู่ เพราะว่าเขาเป็นอาจารย์ของหวงหลวนทั้งสองพูดคุยกันต่ออีกเล็กน้อยก่อนที่จะเข้าประเด็น เจี้ยนเฉินพูดออกมา “ผู้อาวุโส ข้าขอถามได้หรือไม่ว่าหลวนเอ๋อและผู้อาวุโสหวงเทียนป้าอยู่กับท่านหรือไม่ ? “ใจของบรรพชนตกไปอยู่ที่ตาตุ่มอีกครั้ง แต่เขาก็ไม่ได้แสดงมันออกมา เขายิ้ม “ข้าคิดไว้แล้วว่าน้องเจี้ยนเฉินนั้นมาเพื่อมาพบศิษย์รักของข้าและหวงเทียนป้า น่าเสียดายที่เจ้ามาช้าไป ศิษย์ของข้าได้ออกไปฝึกฝนแล้วหวงเทียนป้าก็ไม่ได้อยู่ที่ตระกูลของข้าเช่นกัน”“อะไรนะ ? พวกเขาไม่อยู่ในตระกูลของท่าน ? ” เจี้ยนเฉินตะลึง“ใช่ พวกเขาไม่อยู่กับข้าในตอนนี้ หวงเทียนป้าอาจจะออกเดินทางไป ถ้าเจ้าต้องการที่จะติดต่อพวกเขา ข้าจะติดต่อเจ้าทันทีถ้าพวกเขากลับมาที่ตระกูลหวงกู่” บรรพชนตอบกลับอย่างสบายสบาย อย่างไรก็ตาม ไม่มีใครรู้ว่าอารมณ์ข้างในของเขานั้นตรงข้ามกันอย่างสิ้นเชิง เขาปรารถนาให้เจี้ยนเฉินจากไปให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ทุกขณะที่เจี้ยนเฉินอยู่ที่นี่ ความไม่สบายใจของเขาก
