วุโสหวง” เจี้ยนเฉินร้องออกมาอย่างโกรธเกรี้ยว เขามาถึงที่ด้านหน้าหอคอยในพริบตาและโจมตีออกไปด้วยมือของเขา เสียงระเบิดดังขึ้นและหอคอยก็ถล่มลงมาเสียงดัง หอคอยหายไปจากการโจมตีของเจี้ยนเฉินเศษชิ้นส่วนของหอคอยลอยไปทุกทิศทาง และทำลายสิ่งปลูกสร้างบางอย่างในตระกูลไป หวงเทียนป้าตกลงมาจากท้องฟ้าหลังจากหอคอยถูกทำลายในพริบตาเดียว เขาก็ปรากฏขึ้นที่ข้าง ๆ หวงเทียนป้าหลังจากที่เขากลายเป็นภาพติดตาตรงที่ที่เขาอยู่ก่อนหน้านี้ เขาจับหวงเทียนป้าเอาไว้และร่อนลงอย่างนุ่มนวล ใบหน้าของหวงเทียนป้าซีดเผือดบรรพชนตระกูลหวงกู่หน้าซีดไปด้วยความกลัว เขาสั่นอย่างแรง เขาจ้องไปที่เจี้ยนเฉินที่โกรธเกรี้ยวและเขาบินออกไปให้ไกลโดยไม่ลังเล เขาสบถในใจ “บ้าเอ้ย เจี้ยนเฉินรู้ได้ไงว่าหวงเทียนป้าติดอยู่ในหอคอย ? เขาไม่รู้มาก่อนหน้านี้นี่” ในตอนนี้ ทั้งหมดที่เขาต้องการคือมีชีวิตรอด เขาไม่สนใจชีวิตของคนในตระกูลทันใดนั้นเองหลังหวงเทียนป้าได้รับการช่วยเหลือ เขาก็รู้สึกซาบซึ้งมาก ในตอนที่เขาต้องการจะพูดบางอย่าง เขาก็เห็นบรรพชนตระกูลหวงกู่กำลังพยายามที่จะหนี และเขาก็โกรธขึ้นมาทันทีเช่นกัน เขาตะโกนออกไป “เจี้ยนเฉิน อย่าปล่อยให้เจ้าคนสารเลวนั่นหนีไปได้ ! ““อย่ากังวลไป ผู้อาวุโสหวง เขาหนีไม่ได้หรอก” จิตสังหารที่เยือกเย็นเกิดขึ้นในตาของเจี้ยนเฉิน เขาเริ่มที่จะไล่ตามบรรพชนไปกลางอากาศ บรรพชนหนีไปในขณะที่เจี้ยนเฉินไล่ตาม พวกเขาทั้งคู่ในพลั
