ิสระได้ไม่ว่าเขาจะพยายามมากแค่ไหน“เจ้าคนต่ำช้า ! เจ้าจะต้องชดใช้ในเรื่องนี้ ! ถ้าข้าหลุดไปได้ ข้าจะไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่ ! ” เสียงของชายชราแหบห้าวไปด้วยโทสะตรงหน้าเขามีบรรพชนตระกูลหวงกู่ยืนอยู่ บรรพชนมีท่าทางสบายและเหยียดออกมา “หวงเทียนป้า เจ้ายังคิดว่าเจ้าจะยังมีโอกาสที่แก้แค้นได้อีกงั้นหรือ ? ทำไมเจ้าไม่คิดถึงสภาพของเจ้าในตอนนี้เลย ? เจ้าคิดว่าตัวเจ้ายังมีความสามารถที่จะหลุดเป็นอิสระได้อีกหรือ ? เจ้าควรจะเลิกคิดแบบนั้นซะ”“ต่ำช้า ตระกูลหวงของข้าไม่เคยทำอะไรให้กับตระกูลหวงกู่ของเจ้า ทำไมเจ้าถึงได้ทำกับข้าเช่นนี้ ? ” หวงเทียนป้ากัดฟัน เขาดูซอมซ่อและไม่มีความรุ่งโรจน์เหมือนก่อนหน้านี้เลย
เมื่อร่ำลากับไป๋หยุนเทียนและเจียงหยางป้าแล้ว โหยวเยว่ก็ไม่ได้อยู่กับเจี้ยนเฉินนานนัก นางเข้าไปในโถงศักดิ์สิทธิ์อีกครั้งเพื่อออกไปยังอวกาศเพื่อฝึกฝน
“เมื่อข้าไปส่งลุงเจียง ทวดไป๋ไฮ หยางหลิง และผู้อาวุโสหวงเทียนป้าที่เมืองทหารรับจ้างแล้ว ข้าจะไปที่ตระกูลผู้พิทักษ์ทันทีและให้พวกเขาปลดผนึกของทวดเจียงหยาง ซู หยุนคงออก” เจี้ยนเฉินคิดหลังจากที่ออกจากห้องของพ่อแม่ของเขา เหตุผลหลักที่เขาไปที่เมืองอัคนีครั้งล่าสุดคือการไปรับไป่ไฮมากับเขา เขาวางแผนที่จะทิ้งไป่ไฮไว้ที่เมืองทหารรับจ้างเพื่อที่เสี่ยวหลิงจะได้ดึงความลึกลับของธรรมชาติมาเพื่อให้เขาเข้าใจได้“ในตอนนี้มีแค่ผู้อาวุโสหวงเทียนป้า ตระกูลหวงอยู่ค่อนข้างใกล้จากท
