้าข้าหลุดไปได้ ข้าจะไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่ ! ” เสียงของชายชราแหบห้าวไปด้วยโทสะตรงหน้าเขามีบรรพชนตระกูลหวงกู่ยืนอยู่ บรรพชนมีท่าทางสบายและเหยียดออกมา “หวงเทียนป้า เจ้ายังคิดว่าเจ้าจะยังมีโอกาสที่แก้แค้นได้อีกงั้นหรือ ? ทำไมเจ้าไม่คิดถึงสภาพของเจ้าในตอนนี้เลย ? เจ้าคิดว่าตัวเจ้ายังมีความสามารถที่จะหลุดเป็นอิสระได้อีกหรือ ? เจ้าควรจะเลิกคิดแบบนั้นซะ”“ต่ำช้า ตระกูลหวงของข้าไม่เคยทำอะไรให้กับตระกูลหวงกู่ของเจ้า ทำไมเจ้าถึงได้ทำกับข้าเช่นนี้ ? ” หวงเทียนป้ากัดฟัน เขาดูซอมซ่อและไม่มีความรุ่งโรจน์เหมือนก่อนหน้านี้เลย
“เมื่อข้าไปส่งลุงเจียง ทวดไป๋ไฮ หยางหลิง และผู้อาวุโสหวงเทียนป้าที่เมืองทหารรับจ้างแล้ว ข้าจะไปที่ตระกูลผู้พิทักษ์ทันทีและให้พวกเขาปลดผนึกของทวดเจียงหยาง ซู หยุนคงออก” เจี้ยนเฉินคิดหลังจากที่ออกจากห้องของพ่อแม่ของเขา เหตุผลหลักที่เขาไปที่เมืองอัคนีครั้งล่าสุดคือการไปรับไป่ไฮมากับเขา เขาวางแผนที่จะทิ้งไป่ไฮไว้ที่เมืองทหารรับจ้างเพื่อที่เสี่ยวหลิงจะได้ดึงความลึกลับของธรรมชาติมาเพื่อให้เขาเข้าใจได้
“ในตอนนี้มีแค่ผู้อาวุโสหวงเทียนป้า ตระกูลหวงอยู่ค่อนข้างใกล้จากที่นี่พอดี ดังนั้นข้าจะไปที่นั่นด้วยตัวเอง” เจี้ยนเฉินพุ่งออกไปเหมือนลูกปืนใหญ่ และขึ้นสูงไปบนท้องฟ้าด้วยความเร็วที่เร็วมาก เขาพุ่งไปที่ทิศทางที่ตระกูลหวงอยู่ และหายไปในพริบตาเขาอดไม่ได้ที่จะคิดถึงสาวงามในหัวของเขา เขาคิด “มันก
