พูดออกมาอีกครั้ง “เจี้ยนเฉิน ผนึกในจิตใจของคงเอ๋อยังไม่ได้รับการปลด ตระกูลผู้พิทักษ์ต้องการที่จะให้เจ้ากลับไป และจากนั้นผู้อาวุโสสูงสุดทั้งสี่ก็จะร่วมกันเพื่อปลดผนึกได้ ข้าหวังว่าเจ้าจะหาเวลาไปที่ตระกูลผู้พิทักษ์โดยไม่สนใจว่าเจ้ารู้สึกอย่างไรกับพวกเขา เพื่อที่เจ้าจะสามารถปลดปล่อยคงเอ๋อจากความเจ็บปวดเป็นพันปีของเขาได้”เจี้ยนเฉินตกลงหลังจากที่หยุดไป “ข้าจะไปที่ตระกูลผู้พิทักษ์ในสามวันนี้ ทั้งหมดเพื่อท่านทวดเท่านั้น”
“มันจริงหรือไม่ ? เจ้าต้องการที่จะเอาโถงศักดิ์สิทธิ์จันทร์แจ่มไปงั้นหรือ ? ” เจี้ยนเฉินยืนขึ้นทันทีและจ้องไปที่เจียงหยาง ชิง จูริ เขาทำท่ากดดันและไม่เคารพจูริ เขาทำเฉยเมยเกี่ยวกับเรื่องที่เจียงหยาง ชิง จูริเป็นทวดของเขา
เจียงหยาง ซู หยวนเซียวก็นั่งอยู่ที่ข้าง ๆ เจี้ยนเฉิน เขาไม่ได้แสดงความตั้งใจที่จะหยุดหรือเพิ่มเติมความโกรธของเจี้ยนเฉิน เขาดื่มชาอย่างสบายสบายและไม่ได้พูดอะไร เหมือนว่าเขาไม่เห็นอะไรทั้งนั้นเจียงหยาง ชิง จูริคิดอยู่แล้วว่าเจี้ยนเฉินต้องเป็นแบบนี้ ดังนั้นเขาจึงยิ้มอย่างเป็นมิตร เขาพูดอย่างไม่รีบร้อน “เซียงเทียน มันไม่ใช่แบบที่เจ้าคิด ตระกูลนั้นคิดว่าโหยวเยว่ยังมีความแข็งแกร่งที่ต่ำ โถงศักดิ์สิทธิ์จันทร์แจ่มนั้นก็เป็นสมบัติที่ประเมินค่ามาได้ และมันทำให้ทำคนในทวีปโลภที่จะอยากได้มันไป ถ้ามันยังอยู่กับโหยวเยว่ มันอาจจะนำปัญหาไม่รู้จบมาหรืออาจจะถูกคนที่ทรงพลังเอ
