ต่เขากลับถูกสั่งให้ออกไปจากคนที่เด็กกว่า เขาจะไปมีเกียรติอะไรเหลือถ้าเขายังยอม ? ถ้าไม่ใช่เพราะเด็กผู้เยาว์คนนี้มีฐานะที่ค่อนข้างพิเศษ เขาคงสั่งสอนทบเรียนให้กับผู้เยาว์คนนี้ไปนานแล้ว ไม่มีทางที่เขาจะทนแบบนี้“พวกเราไปกันเถอะ ! ” เจียงหยาง ชิง จูริจ้องไปที่เจียงหยาง ซู หยวนเซียว คนที่นั่งเงียบ ๆ อยู่อีกด้าน ก่อนที่จะสะบัดตัวออกไป เขาออกไปด้วยความโกรธเกรี้ยวพร้อมกับหญิงวัยกลางคนและหญิงที่ติดตามทั้งสองเจียงหยาง ซู หยวนเซียวยืนขึ้นช้าช้าหลังจากที่เจียงหยาง ชิง จูริจากไป เขาถอนหายใจยาวไปที่ท้องฟ้า เขาเต็มไปด้วยความช่วยไม่ได้“เจี้ยนเฉิน คำขอสองอย่างจากเจียงหยาง ชิง จูริและคนอื่น ๆ เป็นกฎของตระกูลจริงจริง ดังนั้นข้าจึงไม่สามารถช่วยเจ้าพูดได้ เจ้าไม่เข้าใจตระกูลผู้พิทักษ์ กฎของพวกเราเข้มงวดและมีมาตั้งแต่ครั้งโบราณกาล แม้แต่ผู้อาวุโสสูงสุดก็ยังไม่กล้าที่จะแหกกฎง่าย ๆ ข้าหวังว่าเจ้าจะเข้าใจ” เจียงหยาง ซู หยุนเซียวถอนหายใจ“ข้าไม่สนว่ากฎของตระกูลผู้พิทักษ์จะเข้มงวดเพียงใด ข้าจะไม่ให้พวกเขาเอาอะไรก็ตามไปจากเยว่เอ๋อ และข้าหวังว่าท่านคงจะไม่ช่วยพวกเขาหลังจากนี้” เจี้ยนเฉินตอบกลับ“เจ้าไม่ตำเป็นต้องกังวลไป เจ้าเป็นคนของสาขาซู ดังนั้นสาขาจะไม่ทำให้เจ้าลำบากใจ รวมถึงทวดเจียงหยาง ซู เซียวของเจ้าด้วย” เจียงหยาง ซู หยุนเซียวอธิบายออกมาอย่างเคร่งเครียด“เจี้ยนเฉิน ทวนหยวนเซียว พวกท่านกังวลมากเกินไปแล้ว แม้
