การที่จะเอามันออก ข้าสามารถช่วยเจ้าในการทำลายเกราะทังสเตนที่กันมันอยู่ได้” รุยจินพูด ในตอนนี้ความคิดเห็นของเขาที่มีแต่เจี้ยนเฉินก็เพิ่มขึ้นอย่างเร็ว พวกเขาได้กลายเป็นคนที่อยู่ในระดับความแข็งแกร่งเดียวกันมานานแล้ว ถึงแม้ว่าเขาจะไม่จำเป็นต้องทำให้เจี้ยนเฉินมีชีวิตอยู่ แต่แค่ความสามารถและความเร็วในการฝึกฝนของเจี้ยนเฉินก็ทำให้เขาเคารพเจี้ยนเฉินมากแล้วสายตาของรุยจินและเจี้ยนเฉินแข็งทื่อทันที และพวกเขาก็หันไปทิศทางเดียวกันพร้อมกัน ที่เส้นขอบฟ้า ประกายแสงห้าสีจางจางก็ปรากฏขึ้นมา ทำให้ท้องฟ้าดูมีหลากสี มันดูสวยงามมาก“มีบางคนได้เป็นเซียนผู้คุมกฎแล้ว ในทิศทางนั้น มันน่าจะค่อนข้างใกล้กับอาณาจักรเกอซุน” เจี้ยนเฉินพึมพำ เขามองอย่างเฉยเมยมากรุยจินก็มองไปที่ทิศทางนั้นอย่างปกติก่อนที่หมดความสนใจไปเช่นกัน การเป็นเซียนผู้คุมกฎเป็นเรื่องใหญ่สำหรับคนธรรมดา แต่ไม่ใช่อะไรเลยในสายตาของเขาเจี้ยนเฉินไม่ได้สนใจเมฆสีรุ้งที่อยู่ไกลไกลมากนักเช่นกัน ถ้าเป็นเมื่อหลายปีก่อน เขาคงจะคิดปฏิบัติต่อเซียนผู้คุมกฎในฐานะจอมยุทธที่แข็งแกร่งมาก แต่ในตอนนี้พวกนั้นกก็อ่อนแอมากเหมือนมด เขาไม่สนใจในคนที่มีความแข็งแกร่งในระดับนั้นอีกแล้วเจี้ยนเฉินและรุยจินออกจากแนวภูเขาไปและกลับไปที่เมือง เขาส่งหินหยกเพลิงที่รุยจินเติมพลังลงไปแล้วให้กับไป๋เหลียนในฐานะที่เป็นสมบัติที่จะใช้ปกป้องเมืองหลังจากนั้น เจี้ยนเฉินก็เรียกเซียนผู้คุมกฎห้าท
