กเขา การทำลายรูปปั้นของเจี้ยนเฉินเป็นเหมือนเป็นการไปแตะจุดที่อ่อนไหวของพวกเขา พวกเขากำลังคิดว่าพวกเขาจะลงโทษคนที่ทำลายรูปปั้นอย่างรุนแรงได้อย่างไรแต่ในตอนที่พวกเขาทั้งสองเห็นเซียนผู้คุมกฎที่กำลังล้อมเจี้ยนเฉินและรุยจินอยู่ พวกเขาก็นิ่งอึ้ง เหมือนมีน้ำเย็นมาสาดดับไปที่ความโกรธที่ลุกโชนของพวกเขาให้หายไปในทันที“ท่านพี่ เป็นท่านได้อย่างไร ! ? ” ไป๋เหลียนร้องออกมา นางอึ้งไป๋ไฮก็ตัวแข็งทื่อแล้วจ้องไปที่เจี้ยนเฉิน จากนั้น เขาก็มองไปที่กองฝุ่นที่เคยเป็นรูปปั้นมาก่อน เขาสับสน เขาได้รู้แล้วว่าคนที่ทำลายรูปปั้นนั้นเป็นเหลนของเขาเองในตอนนี้“พวกเราขอคารวะ หัวหน้าเจี้ยนเฉิน ! “เซียนผู้คุมกฎมาถึงก่อนและแน่ใจแล้วว่านี่คือเจี้ยนเฉิน พวกเขาคำนับและคารวะเจี้ยนเฉินอย่างไม่ลังเล พวกเขาทั้งหมดตื่นเต้นมาก เจี้ยนเฉินเป็นตำนานของทวีป เป็นคนที่สามารถได้ยินจากเรื่องเล่าเท่านั้น แม้แต่เซียนผู้คุมกฎเองก็ยากที่จะสงบได้ความโกรธของพวกเขาได้หายไปเป็นปลิดทิ้งเจี้ยนเฉินเห็นใบหน้าของไป๋เหลียน และความโกรธของเขาเกี่ยวกับเรื่องรูปปั้นก็หายไปในตอนนี้ ความรักเต็มอยู่ในหัวใจของเขา และเขาก็บินไปทางไป๋เหลียนทันที จากนั้นเขาก็มองไปที่นางด้วยความรักและความสงสาร ในขณะที่เขาพูดออกมาอย่างนุ่มนวล “เหลียนเอ่อ เจ้าต้องเหนื่อยมากแน่ในการที่ต้องจัดการเรื่องของทหารรับจ้าง”ไป๋เหลียนอดไม่ได้ที่จะยิ้มหวานออกมาเมื่อเห็นว่าเจี้ยนเฉินห่วงใยใ
