อดเยี่ยมในความพยายามของช่างฝีมือเป็นร้อยคนที่ข้าหามา ทำไมท่านถึงได้ทำลายมัน ? มันปั้นได้ไม่ดีหรือ ? ” ไป๋เหลียนรู้สึกผิดในขณะที่นางพูดออกมา“เลี่ยนเอ๋อ อย่าโกรธไปเลย พี่ไม่ได้จะโทษเจ้า มันแค่เจ้ายังไม่เข้าใจต้นกำเนิดของทหารรับจ้าง รูปปั้นที่ตั้งอยู่ที่กลางเมืองไม่ควรจะเป็นข้า แต่ต้องเป็นหัวหน้าคนแรกของกลุ่มทหารรับจ้างอัคนี” เจี้ยนเฉินพูดออกมาอย่างนุ่มนวล เขามองไปที่เส้นขอบฟ้าในขณะที่สายตาของเขาปรากฎความทรงจำในอดีตออกมา“หัวหน้าคนแรก ? ท่านพี่ไม่ใช่หัวหน้าคนแรกอย่างนั้นหรือ ? ” ไป๋เหลียนตกใจในขณะที่สีหน้าของนางแสดงความเหลือเชื่อออกมาเจี้ยนเฉินส่ายหน้า “เหลียนเอ๋อ ข้าไม่ใช่หัวหน้าคนแรกของกลุ่มทหารรับจ้างอัคนี หัวหน้าคนแรกมีนามว่าเคนดัล ข้าเป็นแค่คนที่สอง”เรื่องในอดีตไหลเข้ามาในหัวของเจี้ยนเฉินเหมือนหนังเก่า เจี้ยนเฉินนึกกลับไปถึงวันที่เขาตระเวนไปในเทือกเขาสัตว์อสูรกับกลุ่มทหารรับจ้างอัคนีเขายังจำได้ชัดว่าเมื่อหลายปีที่แล้ว กลุ่มทหารรับจ้างอัคนีได้ถูกไล่ล่าจากราชาพยัคฆ์ขนทองระดับ 5 และในท้ายที่สุด ทุกคนก็ตายไปรวมถึงหัวหน้าคนแรก เคนดัลด้วย ยกเว้นเขาที่รอดมาได้ความปรารถนาใหญ่ที่สุดของของเคนดัลสำหรับกลุ่มทหารรับจ้างอัคนีก็คือการที่จะให้มันเป็นกลุ่มทหารรับจ้างที่ยิ่งใหญ่ที่สุดบนทวีปเทียนหยวน ดังนั้นเจี้ยนเฉินจึงรับแรงบรรดาลใจที่ยิ่งใหญ่นี้มาเพื่อขยายกลุ่มทหารรับจ้างอัคนีให้เป็นไปตามความปราร
