ไม่รู้จักก็ตาม ในอีกมุมหนึ่งโหยวเยว่ที่เคยเป็นองค์หญิง นางจึงมีมารยาทที่ดีด้วยเช่นกัน นางขอบคุณพวกเขาด้วยรอยยิ้มบาง ๆในตอนนี้ที่โถงศักดิ์สิทธิ์มีเจ้านายแล้ว ความวุ่นวายที่เกิดเพราะโถงศักดิ์สิทธิ์ก็เป็นอันสิ้นสุด จอมยุทธทั้งหมดที่รวมกันอยู่ด้านนอกก็ได้กระจายตัวกันออกไปพร้อมทั้งอารมณ์ต่าง ๆ ในไม่ช้าก็มีเพียงกลุ่มของเจี้ยนเฉินเท่านั้นที่ยังอยู่ที่เดิม“เยว่เอ๋อ พวกเรากลับกันก่อนเถอะ” เจี้ยนเฉินพูดกับโหยวเยว่ก่อนที่จะยื่นมือไปโอบเอวบางของโหยวเยว่ เสือขาวและซี่หวังก็ได้เข้าไปในวัตถุเซียนเพื่อที่จะรักษาตัวโหยวเยว่ไม่ได้ห้ามเจี้ยนเฉิน นางยิ้มอย่างมีความสุขในขณะที่นางถูกโอบรอบเอว และนางพิงไปที่ไหล่ของเจี้ยนเฉินอย่างนุ่มนวล โถงศักดิ์สิทธิ์ได้หายไปอย่างเงียบ ๆ ในมือของนางเจี้ยนเฉินออกไปพร้อมกับรุยจินและโหยวเยว่ พวกเขาลดระดับลงเหนือแม่น้ำน้ำหอม เม้ว่าจะผ่านไปเดือนกว่าแล้วตั้งแต่ที่โถงศักดิ์สิทธิ์ปรากฎขึ้นมา แต่ผลกระทบของมันก็ยังกระจายอยู่ในทุกคน หลายคนอยู่ที่แม่น้ำและหลายคนยังกางกระโจมว้ที่ริมฝั่งด้วย พวกเขาจ้องไปที่ท้องฟ้าและคอยดูว่าโถงศักดิ์สิทธิ์จะเป็นอย่างไรในตอนท้ายเจี้ยนเฉินไม่ได้ชักช้าในตอนที่เขากลับไปที่เมืองแห่งเทพเจ้า เขาพบกวานหยูไค่และหยางหลิง และล่ำลากันด้วยประโยคสั้น ๆ เขาจากไปพร้อมกับหยางหลิงหงเหลียนและเฮยยู่ยังอยู่ในมิติวัตถุเซียนเพื่อฟื้นฟูกำลังของพวกเขา ดังนั้นมีเพียงรุยจินเท่
