นสุดก็ได้รู้เรื่องที่เกิดขึ้น พวกเขาเต็มไปด้วยความเสียดายและสิ้นหวัง พวกเขาทั้งหมดออกจากโถงศักดิ์สิทธิ์ไปหลังจากนั้นสักพักผู้คนออกไปจากโถงศักดิ์สิทธิ์เรื่อย ๆ ทำให้จำนวนคนลดลงอย่างรวดเร็ว ในตอนท้าย มีเพียงประมาณร้อยคนเท่านั้นที่เหลืออยู่ รวมถึงพยัคฆ์ปีกเทวะและซี่หวังด้วย ทั้งหมดจ้องไปที่กับดักที่เซียนราชาติดอยู่ด้วยความกังวลนางฟ้าเฮายู่ที่เป็นภาพลวงตาได้ออกไปจากที่นั่งของนางในห้องที่ถูกผนึก นางทิ้งชิ้นหยกไว้ให้โหยวเยว่ ในตอนนี้ โหยวเยว่กำลังนอนอยู่บนชิ้นหยกและถูกปกคลุมไปด้วยชั้นของแก่นแท้จากดวงจันทร์ ในขณะที่หลับตาอยู่ พลังแสงจันทร์หนาแน่นรอบรอบนางก็ซึมเข้าไปในร่างของนางเรื่อย ๆและพัฒนาร่างของนางไปอย่างรวดเร็วนางฟ้าเฮายู่จ้องไปที่โหยวเยว่ด้วยอารมณ์สับสนในขณะที่แก่นแท้ของดวงจันทร์ล้อมรอบนางอยู่ นางคิด “กระจกของเทพเจ้าจันทราเป็นวิธีพิเศษที่ท่านพ่อคิดให้กับข้า วิธีการฝึกฝนลึกซึ้งมาก พ่อของข้าครั้งหนึ่งเคยบอกข้าว่าข้าเป็นคนเดียวนั้นที่สามารถฝึกฝนวิธีนี้ได้ คนอื่นที่ฝึกมันจะพบหายนะตลอดกาล ข้าสงสัยจริง ๆ ว่าการส่งต่อวิธีการฝึกฝนนี้ให้โหยวเยว่เป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องหรือไม่…”“อีกทั้งท่านพ่อเคยบอกข้าไว้ว่าคนที่พยายามจะใช้วิธีการฝึกฝนนี้จะต้องเจอกับผลย้อนกลับเมื่อก้าวผ่านไปสู่ขอบเขตดั้งเดิมและบรรลุความเป็นพระเจ้าแล้ว ในขณะเดียวกัน มันคงจะยากมากที่โหยวเยว่จะได้เป็นเซียนจักรพรรดิในชีวิตของนา
