มาก ไม่เช่นนั้น ข้าก็อยากจะเห็นว่านางฟ้าเฮายู่ได้เตรียมอะไรไว้ตั้งหลายปีในโถงศักดิ์สิทธิ์” มารราคะพูดด้วยความเสียดาย หลังจากนั้นเขาก็หายไป
ในมิติของกับดัก เสือขาวอ้าปากออก มันรู้ว่าวัตถุเซียนไม่สามารถเข้ามาในกับดักได้ และมันก็คำรามไปที่กับดักทันที มันดูเหมือนเต็มไปด้วยความฉุนเฉียว
เจี้ยนเฉินเข้าใจในความตั้งใจของเสือขาวตั้งแต่แรกเมื่อเขาเห็นพฤติกรรมของมัน เขาพูด “เสี่ยวไป๋ กับดักที่ขังพวกเราไว้นั้นทรงพลังมาก พวกเราไม่สามารถทำลายมันได้แม้ว่าพวกเราจะร่วมมือกัน ทั้งหมดที่พวกเราจะทำได้คือรอให้ใครสักคนที่ด้านนอกควบคุมโถงศักดิ์สิทธิ์ได้ พาโหยวเยว่และคารา ลี่เว่ยเข้าไปในส่วนลึกของโถงทันทีเพื่อที่จะไปยังศูนย์กลางควบคุม”เสือขาวมองไปที่เจี้ยนเฉิน ในขณะที่เขากำลังพยายามอย่างมากเพื่อที่จะควบคุมพลังบรรพกาลและความกังวลก็ปรากฎขึ้นในดวงตาของเขา หลังจากนั้น มันก็คำรามเสียงทุ้มออกมา เหมือนว่ามันตกลงกับคำของเจี้ยนเฉิน“เสี่ยวไป๋ บอกวัตถุจิตวิญญาณหลังที่เจ้าออกไปแล้วว่าไม่ให้เอาผู้อาวุโสรุยจินออกมาไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม ทิ้งเขาเอาไว้ในมิติวัตถุเซียน จนกว่าจะได้ออกจากโถงศักดิ์สิทธิ์ อีกทั้งซี่หวังที่ตามข้ามาจากอาณาจักรทะเลก็กำลังฝึกฝนอยู่ในมิติวัตถุเซียน ให้วัตถุจิตวิญญาณติดต่อเขาเพื่อที่จะให้เขาออกมาปกป้องพวกเจ้าทั้งหมดในตอนที่เดินทางลึกเข้าไป…” เจี้ยนเฉินสั่งยาวเหยียดกับเสือขาว คนที่ติดอยู่ในกับดักจะออกไ
