ัยกลางคนที่อยู่ในชุดสีขาวกำลังยืนอยู่อย่างภูมิใจที่ยอดโถงศักดิ์สิทธิ์ ไม่มีใครรู้ว่าเขาปรากฎขึ้นมาเมื่อไรชายคนนี้ดูเหมือนจะหลอมรวมกับรอบ ๆ และกลายเป็นส่วนหนึ่งของมัน ไม่มีใครเห็นเขา ในขณะที่เขายืนอยู่อย่างอาจหาญบนยอดของโถงศักดิ์สิทธิ์นอกเหนือไปจากเซียนราชา ซึ่งทำให้คนทั่วไปไม่ทันสังเกตเห็นเขาเลย“มารราคะ ! ” เซียนราชาจำชายคนนี้ได้เพียงแค่มองปราดเดียว และตาของเขาก็หรี่เล็กลงทันทีในตอนนี้เอง ใบหน้าที่ดูชั่วร้ายของมารราคะกูค่อนข้างซีด เขายืนอยู่ค่อนข้างซีดเซียวบนยอดของโถงศักดิ์สิทธิ์ ในขณะที่เขาพึมพำกับตัวเอง “นางฟ้าเฮายู่นั้นสิ้นเปลืองจริง ๆ ที่ไปเอาวัตถุดิบจากดวงจันทร์มาสร้างโถงศักดิ์สิทธิ์ที่ทรงพลังแบบนี้ พลังแสงจันทร์ในโถงศักดิ์สิทธิ์นี้ทั้งแปลกและทรงพลัง อีกทั้งความแข็งแกร่งของมันก็เทียบไม่ได้กับโถงศักดิ์สิทธิ์ธรรมดา แม้ว่าข้าต้องการจะทำลายมัน มันก็คงจะยากมาก”“น่าเสียดายที่พลังงานดั้งเดิมนั่นทำให้ข้าบาดเจ็บครั้งก่อน พลังงานดั้งเดิมนี้ทรงพลังเกินไป ข้าไม่สามารถฟื้นตัวได้ในเวลาอันสั้นและความแข็งแกร่งของข้าก็ลดลงอย่างมาก ไม่เช่นนั้น ข้าก็อยากจะเห็นว่านางฟ้าเฮายู่ได้เตรียมอะไรไว้ตั้งหลายปีในโถงศักดิ์สิทธิ์” มารราคะพูดด้วยความเสียดาย หลังจากนั้นเขาก็หายไป
เจี้ยนเฉินเข้าใจในความตั้งใจของเสือขาวตั้งแต่แรกเมื่อเขาเห็นพฤติกรรมของมัน เขาพูด “เสี่ยวไป๋ กับดักที่ขังพวกเราไว้นั้นทรงพลังมาก พวก
