งมารราคะกูค่อนข้างซีด เขายืนอยู่ค่อนข้างซีดเซียวบนยอดของโถงศักดิ์สิทธิ์ ในขณะที่เขาพึมพำกับตัวเอง “นางฟ้าเฮายู่นั้นสิ้นเปลืองจริง ๆ ที่ไปเอาวัตถุดิบจากดวงจันทร์มาสร้างโถงศักดิ์สิทธิ์ที่ทรงพลังแบบนี้ พลังแสงจันทร์ในโถงศักดิ์สิทธิ์นี้ทั้งแปลกและทรงพลัง อีกทั้งความแข็งแกร่งของมันก็เทียบไม่ได้กับโถงศักดิ์สิทธิ์ธรรมดา แม้ว่าข้าต้องการจะทำลายมัน มันก็คงจะยากมาก”“น่าเสียดายที่พลังงานดั้งเดิมนั่นทำให้ข้าบาดเจ็บครั้งก่อน พลังงานดั้งเดิมนี้ทรงพลังเกินไป ข้าไม่สามารถฟื้นตัวได้ในเวลาอันสั้นและความแข็งแกร่งของข้าก็ลดลงอย่างมาก ไม่เช่นนั้น ข้าก็อยากจะเห็นว่านางฟ้าเฮายู่ได้เตรียมอะไรไว้ตั้งหลายปีในโถงศักดิ์สิทธิ์” มารราคะพูดด้วยความเสียดาย หลังจากนั้นเขาก็หายไป
เสือขาวมองไปที่เจี้ยนเฉิน ในขณะที่เขากำลังพยายามอย่างมากเพื่อที่จะควบคุมพลังบรรพกาลและความกังวลก็ปรากฎขึ้นในดวงตาของเขา หลังจากนั้น มันก็คำรามเสียงทุ้มออกมา เหมือนว่ามันตกลงกับคำของเจี้ยนเฉิน
“เสี่ยวไป๋ บอกวัตถุจิตวิญญาณหลังที่เจ้าออกไปแล้วว่าไม่ให้เอาผู้อาวุโสรุยจินออกมาไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม ทิ้งเขาเอาไว้ในมิติวัตถุเซียน จนกว่าจะได้ออกจากโถงศักดิ์สิทธิ์ อีกทั้งซี่หวังที่ตามข้ามาจากอาณาจักรทะเลก็กำลังฝึกฝนอยู่ในมิติวัตถุเซียน ให้วัตถุจิตวิญญาณติดต่อเขาเพื่อที่จะให้เขาออกมาปกป้องพวกเจ้าทั้งหมดในตอนที่เดินทางลึกเข้าไป…” เจี้ยนเฉินสั่งยาวเหยีย
