่างเมาทันทีเรือเริ่มที่จะโคลงแรงมากขึ้นมากขึ้น ซึ่งทำให้มันยากที่จะทรงตัวอยู่ได้ โต๊ะที่อยู่บนดาดฟ้าก็เริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรงด้วย ในขณะที่มีจานแตกเกลื่อนกลาดอยู่บนดาดฟ้า“เกิดอะไรขึ้น ? ทำไมจู่ ๆ เรือถึงได้โคลงเคลงแรงขนาดนี้ ? เรือกำลังจะล่มหรือ ? ” กวานหยูไค่ตะโกนออกมา เขามองไปรอบ ๆ อย่างสนใจ สถานการณ์ในตอนนี้ทำให้สับสนหยางหลิงตื่นตัวขึ้นทันที และความมึนเมาของเขาก็หายไปเช่นกัน ตาของเขาลุกโชนในขณะที่เขามองไปรอบ ๆ และเขาเตรียมพร้อมที่จะต่อสู้ทุกเมื่อโหยวเยว่กอดแขนของเจี้ยนเฉินเอาไว้ แต่นางก็ดูสงบใจ มันเหมือนว่ายังไงนางก็คงปลอดภัยแม้แต่ท้องฟ้าจะถล่มทลายลงมา ตราบใดที่นางยังอยู่ข้างเจี้ยนเฉินเจี้ยนเฉินวางจอกสุราลงช้า ๆ ในขณะที่ยืนอยู่เฉย ๆ ที่ดาดฟ้า เขาขยายพลังแห่งการมีอยู่ของเขาออกไปซึ่งมันก็ขยายไปถึงพื้นน้ำอย่างรวดเร็วอย่างไรก็ตาม เจี้ยนเฉินก็ตกใจขึ้นมาทันที ความเหลือเชื่อปรากฏอยู่บนใบหน้าของเขา ในขณะที่เขาพูดกับกวานหยูไค่และหยางหลิง “ไปจากเรือและไปติดต่อกลาสีเรือ บอกให้พวกเขาเทียบท่าเดี๋ยวนี้” หลังจากนั้น เจี้ยนเฉินก็บินขึ้นไปที่ท้องฟ้าพร้อมกับโหยวเยว่เหนือพื้นร้อยเมตรแม้ว่ากวานหยูไค่และหยางหลิงจะไม่รู้เรื่องเกี่ยวกับสถานการณ์ในปัจจุบันเลย แต่พวกเขาก็จำเป็นต้องทำตามเจี้ยนเฉิน ทั้งสองไปที่ใต้ดาดฟ้าทันทีเพื่อที่จะไปติดต่อกับกลาสี จากนั้นพวกเขาก็พุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้าแล้วออกจากเรือไปเฮยยู่
