น เจ้ารออะไรอยู่ ? ไล่ตามนางไปเร็ว ! นางกำลังจะหนีไปแล้ว ! ” กวานหยูไค่วางจอกลงและตะโกนไปที่เจี้ยนเฉินอย่างตาลีตาเหลือก เขากำลังตระหนกเจี้ยนเฉินมองไปที่ทิศทางที่คารา ลี่เว่ยหายไป เขาส่ายหน้าแล้วฝืนยิ้มออกมาพร้อมถอนหายใจเบา ๆ “มา พวกเรามาดื่มกันต่อ”“พระเจ้า เจ้าเสียโอกาสดีดีไปแล้ว ถ้าเจ้าไล่ตามนางไป ไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้หรอก” กวานหยูไค่เสียดายการปรากฏตัวขึ้นของคารา ลี่เว่ยนั้นผิดจากแผนของพวกเขาไปเล็กน้อย พวกเขากลับไปอยู่ในสภาพเดิมอย่างรวดเร็วและเริ่มดื่มต่ออย่างหนักในตอนนี้เอง โหยวเยว่ที่อยู่ในชุดแน่นยืนอยู่ที่สนามหญ้าพร้อมกับวัตถุจิตวิญญาณ ข้าง ๆ นางมีหมาป่ายาว 5 เมตรที่เต็มไปด้วยรอยดาบนอนอยู่ มันเต็มไปด้วยเลือด และมันก็หยุดหายใจไปนานแล้วโหยวเยว่เช็ดเหงื่อบนหน้าผากของนางในขณะที่นางยืนอยู่ตรงหน้าศพของหมาป่า นางพึมพำ “ทำไมจู่ ๆ ข้าถึงได้รู้สึกไม่สบายใจนะ ? ” หลังจากที่ครุ่นคิดอยู่เงียบ ๆ สักพัก นางก็เรียกที่ที่ว่างเปล่า “วัตถุจิตวิญญาณ ! ““ข้าน้อยขอคารวะนายหญิง นายหญิงต้องการอะไรหรือ ? ” วัตถุจิตวิญญาณปรากฏขึ้นที่ข้างข้างโหยวเยว่ เขาสุภาพมาก เหมือนว่าเขากำลังพูดอยู่กับเจี้ยนเฉิน“ส่งข้าออกไปจากที่นี่” โหยวเยว่พูดกับวัตถุจิตวิญญาณ“ขอรับ นายหญิง” วัตถุจิตวิญญาณตอบกลับ เขาติดต่อกับเจี้ยนเฉินทันที หลังจากที่เขาได้รับอนุญาตจากเจี้ยนเฉิน เขาก็ปล่อยโหยวเยว่ออกมาการปรากฏตัวขึ้นมาของโหยวเยว
