ฉินด้วยริมฝีปากที่แดงเหมือนเชอร์รี่ของนางเจี้ยนเฉินเผลอตัวไป เขาไม่คิดว่าคารา ลี่เว่ยจะทำอะไรแบบนี้ และเขาก็นิ่งอึ้งไปทันที อย่างไรก็ตาม เขาก็กลับมาตั้งตัวได้อย่างรวดเร็ว ปากของพวกเขาผละออกจากกัน และคารา ลี่เว่ยก็หน้าแดง นางถอยไปช้า ๆ พร้อมกับยิ้มเล็กน้อยพรวด ! กวานหยูไค่พ่นสุราออกมาทันทีในขณะที่เขากำลังดื่มอย่างหนักกับหยางหลิง สุราทั้งหมดพุ่งไปที่หน้าของหยางหลิง ในขณะที่เขาก็นิ่งอึ้งด้วยหยางหลิงใช้ผ้าเช็ดหน้าของเขาก่อนที่จะมองไปที่กวานหยูไค่อย่างสับสน “อาจารย์กวานหยูไค่ ทำไมท่านถึงพ่นสุราใส่หน้าข้า ? น่าเสียดายสุราดี ๆ ออก”“แม่นาง ลี่เว่ย…” เจี้ยนเฉินนิ่งอึ้ง ในขณะที่เขาจ้องตาไม่กระพริบไปที่คารา ลี่เว่ยคารา ลี่เว่ยหัวเราะคิกคัก รอยยิ้มของนางนั้นมีเสน่ห์มาก ในขณะที่นางยิ่งหน้าแดง นางพูด “หยางยู่เทียน เจ้าต้องจำไว้เสมอว่าเจ้าติดเรื่องที่สำคัญที่สุดกับข้า” หลังจากนั้นพลังเซียนธาตุแสงที่หนาแน่นก็เริ่มควบแน่นกลายเป็นเมฆทันทีที่ใต้คารา ลี่เว่ย นางไม่ได้อยู่ต่อ กลับกัน นางก้าวขึ้นไปบนเมฆและออกจากเรือไป นางไปที่ฝั่ง“หยางยู่เทียน ข้ามาส่งข้อความจากหัวหน้าตระกูลของข้าด้วยเช่นกัน ตระกูลคาราปรารถนาที่จะเป็นสหายกับท่านตลอดไป” เสียงของคารา ลี่เว่ยดังไปทั่วท้องฟ้า ในขณะที่เสียงของนางบางเบาไป นางก็หายไปในความมืดเช่นเดียวกัน“เจี้ยนเฉิน เจ้ารออะไรอยู่ ? ไล่ตามนางไปเร็ว ! นางกำลังจะหนีไปแล้ว ! ” กวา
