น มันกำลังกินดื่มอาหารหลากชนิดที่อยู่บนโต๊ะโหยวเยว่ยังอยู่ในวัตถุเซียน และกำลังใช้แกนอสูรระดับต่ำเพื่อเพิ่มความแข็งแกร่งให้กับตัวเองอยู่ นางได้รับการปกป้องจากวัตถุจิตวิญญาณอยู่ งนั้นเจี้ยนเฉินจึงไม่กังวลอันตรายที่อาจจะเกิดกับนางเฮยยู่และหงเหลียนตามเจี้ยนเฉินมา แต่พวกเขาก็ไม่สนใจจะไปร่วมวงด้วยด้วยอายุของพวกเขาในตอนนี้ พวกเขานั่งอยู่ที่ด้านหลังเรือในขณะที่พวกเขาหลับตาพักผ่อนแสงสีขาวพุ่งผ่านท้องฟ้าที่มืดมิดยามค่ำคืนมา และตรงมาทางเรือที่เจี้ยนเฉินอยู่ หลังจากนั้น มันก็ร่อนลงอย่างช้า ๆ ที่ดาดฟ้าเรือเจี้ยนเฉิน กวานหยูไค่ และหยางหลิงมองไปที่แขกที่ไม่ได้รับเชิญ นั้นคือหญิงที่มีเสน่ห์ที่อยู่ในชุดขาวดูเหมือนจะมีอายุยี่สิบกว่าปี“หยางยู่เทียน เจ้าหายไปเป็นสิบปี ในที่สุดเจ้าก็ตัดสินใจที่จะกลับมา” คนงามยิ้มออกมาอย่างดีใจในขณะที่นางเดิมอย่างสง่างามไปที่เจี้ยนเฉิน“ข้าไม่คิดเลยว่าจะเป็นแม่นางคารา ลี่เว่ย หลังจากผ่านไปหลายปีแล้ว แม่นางคารา ลี่เว่ยก็ยังคงงดงามเหมือนเดิมและไม่เปลี่ยนไปเลยแม้จะผ่านไปหลายปี” เจี้ยนเฉินยิ้มกลับไปที่หญิงสาว นางเป็นคุณหนูของตระกูลคารา คารา ลี่เว่ย
“กวานหยูไค่นั้นหน้าไม่อายและพึ่งพาไม่ได้บางครั้ง เขาเกาะติดข้าอยู่ตลอดเวลาและพูดไม่หยุด ในขณะที่หยางหลิงเป็นคนที่เงียบครึม เขาธรรมดาและซื่อสัตว์ ดังนั้นมันจึงต้องน่าสนใจแน่ ๆ ที่พวกเขาทั้งสองอยู่ด้วยกัน” เจี้ยนเฉินคิดในใจ
ในไม่ช้
