เจี้ยนเฉินก็ได้ เจี้ยนเฉินเป็นชื่อจริง ๆ ของข้า” เจี้ยนเฉินพูด“ขอรับ อาจารย์เจี้ยนเฉิน” หยางหลิงป้องมือแล้วตอบกลับ เขาสุภาพเหมือนก่อนหน้านี้เจี้ยนเฉินนั่งอยู่ที่เตียงใหญ่ที่ดูสบายในขณะที่เขาจ้องไปที่หยางหลิงด้วยความสนใจ เขาพูดอย่างจริงจัง “หยางหลิง เจ้าเกลียดข้าหรือไม่ ? ” เจี้ยนเฉินให้ความสำคัญอย่างมากกับหยางหลิง สถานะของหยางหลิงในใจของเจี้ยนเฉินนั้นเหนือกว่ากวานหยูไค่ หรือแค่สหายธรรมดาบางคนในตอนนั้นบนเรือที่แม่น้ำน้ำหอม เขาเผชิญกับการพยายามลอบสังหารจากตระกูลทั้งแปด หยางหลิงยังปรารถนาที่แม้แต่จะสละชีวิตเพื่อที่จะปกป้องเจี้ยนเฉินเพื่อที่จะให้หนีไปได้ ซึ่งทำให้เจี้ยนเฉินซาบซึ้งใจเป็นอย่างมาก“หยางหลิงมิบังอาจ ! ” หยางหลิงทำเหมือนว่าตนเป็นข้ารับใช้ และไม่มีเกียรติในฐานะเซียนสวรรค์ เขาพูดอย่างสุภาพมาก“หยางหลิง เจ้ายังจำที่ข้าสัญญาตอนนั้นได้หรือไม่ ? ข้าเคยพูดกับเจ้าว่าข้าจะช่วยเจ้าถ้าข้ามีโอกาส ข้าจะทำตามที่ข้าพูดในตอนนี้ เจ้าปรารถนาที่จะตามข้าไปและตัดผ่านเป็นเซียนผู้คุมกฎหรือไม่ ? ” เจี้ยนเฉินถาม เขามั่นใจมากในการที่จะทำให้หยางหลิงกลายเป็นเซียนผู้คุมกฎตาของหยางหลิงเบิกกว้างขึ้นทันทีเมื่อเขาได้ยินเรื่องการเป็นเซียนผู้คุมกฎ เขายินดีขึ้นแต่สายตาของเขาก็หมองลงในไม่ช้า เขามองไปที่ประธานของสมาคมท่านประธานหัวเราะคิกคัก “หยางหลิง การที่จะได้ตามน้องเจี้ยนเฉินไปนั้นเป็นโชคที่ดีที่สุดที่เจ้าจะได
