ยูไค่ขอคารวะอาจารย์และท่านผู้อาวุโสสูงสุด” กวานหยูไค่ดูเหมือนจะเพิ่งสังเกตเห็นว่าประธานและผู้อาวุโสสูงสุดอยู่ที่นี่ เขาหยุดทำท่าทางตลกทันทีและคารวะไปที่ทั้งสองอย่างนอบน้อมหลังจากที่เขาพลาดในการหลอมรวมกับพลังงานดั้งเดิมของพลังเซียนธาตุแสง เขาก็ถูกท่านประธานรับเอาไปเป็นศิษย์ อย่างไรก็ตาม ตัวตนของเขาไม่ได้ยิ่งใหญ่เท่าเจี้ยนเฉินและหยุนเทียนที่เป็นลูกศิษย์ของท่านประธานก่อนหน้านี้ ความสัมพันธ์ของพวกเขาเหมือนนักเรียนกับอาจารย์มากกว่ากวานหยูไค่ชื่นชมท่านประธานและผู้อาวุโสสูงสุดอย่างมากในใจ เขาเปลี่ยนท่าทีเป็นสุภาพทันทีต่อหน้าพวกเขาทั้งสอง และยืนอยู่ที่ข้างหนึ่งอย่างเงียบ ๆ และเชื่อฟัง เขาจ้องไปที่เจี้ยนเฉินบ่อย ๆ และต้องการที่จะพูดบางอย่าง แต่เขาก็เก็บไว้ในขณะที่ท่านประธานและผู้อาวุโสสูงสุดอยู่ที่นี่เจี้ยนเฉินรู้สึกยินดีเมื่อเขาได้พบกับคนที่เคยรู้จักในอดีต แม้ว่ากวานหยูไค่และหยางหลิงจะไม่ได้ถือว่าเป็นสหายร่วมเป็นร่วมตาย แต่พวกเขาก็ยังคงเป็นสหายที่ครั้งหนึ่งเคยอยู่กับเขา“กวานหยูไค่ พวกเรามาพูดถึงวันเก่าเก่าทีหลังดีกว่า” เจี้ยนเฉินยิ้มไปที่กวานหยูไค่ที่กำลังยิ้มอย่างเชื่อฟังกวานหยูไค่พยักหน้า เขาตอบกลับเล็กน้อยและไม่ได้พูดอะไรในขณะที่เขามองไปที่ท่านประธานและผู้อาวุโสสูงสุดด้วยท่าทีที่รำคาญเจี้ยนเฉินมองไปที่หยางหลิง เขาสำรวจอย่างใกล้ชิด หลังจากที่แยกกันไปเป็นสิบปี หยางหลิงก็เหมือนเดิมเป๊ะ ไม่
