ใช้ทักษะพิเศษเพื่อตามหาไปทั่วทวีป พวกเขาก็หาร่องรอยไม่เจอในตอนที่เจี้ยนเฉินกำลังจะออกไปจากสมาคม พระอาทิตย์ก็ตกดินไปแล้วและความมืดก็คืบคลานเข้ามา ทุก ๆ อย่างปกคลุมไปด้วยความมืดยามค่ำคืน“น้องเจี้ยนเฉิน มันก็เป็นสิบปีแล้วที่พวกเราเจอกันครั้งล่าสุด และใครจะรู้ว่าอีกนานเท่าไรพวกเราถึงจะได้พบกันอีก คืนนี้ ข้าจะจัดการจ่ายทั้งหมดเอง ข้าอยากจะเชิญเจ้าไปที่เรือที่มีชื่อเสียงที่สุดของแม่น้ำน้ำหอม น้องจะให้เกียรตินั้นได้หรือไม่ ? ” กวานหยูไค่หัวเราะออกมา เขาอยู่ในอารมณ์ร่าเริงเหมือนก่อนหน้านี้เจี้ยนเฉินไม่ได้ปฏิเสธคำแนะนำของกวานหยูไค่ เขานั่งรถม้าไปที่แม่น้ำน้ำหอมที่อยู่นอกเมืองพร้อมกับกวานหยูไค่และหยางหลิงที่นั่งเงียบ ๆ เช่นเดียวกันกับเฮยยู่และหงเหลียนในอีกมุมหนึ่ง รุยจินก็ได้เข้าไปในวัตถุเซียนพร้อมกับหินหยกเพลิงที่เจี้ยนเฉินได้รับมาจากท่านประธานเพื่อที่จะใส่พลังลงไปในพวกหิน ในขณะเดียวกัน ผู้พิทักษ์ทั้งสี่ของนิกายดาบโลหิตก็แยกตัวไปเจี้ยนเฉินอดไม่ได้ที่จะหลับตาลงในขณะที่เขานั่งอยู่ในรถม้า ในตอนนี้ หัวใจของเขานั้นเงียบสงบซึ่งเกิดขึ้นได้ยาก เขารู้สึกเหมือนว่าเขากลับไปเหมือนก่อนหน้านี้ ในตอนที่เขายังเป็นเซียนผู้เชี่ยวชาญธาตุแสงระดับ 6ในคืนนี้ กวานหยูไค่เป็นคนจ่าย เขาจองเรือที่มีชื่อที่สุดของแม่น้ำน้ำหอม และเขาจ่ายไปหลายหมื่นเหรียญผลึก อย่างไรก็ตาม นี่ก็ไม่ได้ระคายอะไรกับเซียนผู้เชี่ยวชาญธาตุแสงระ
