ลงอย่างช้า ๆ ที่ดาดฟ้าเรือเจี้ยนเฉิน กวานหยูไค่ และหยางหลิงมองไปที่แขกที่ไม่ได้รับเชิญ นั้นคือหญิงที่มีเสน่ห์ที่อยู่ในชุดขาวดูเหมือนจะมีอายุยี่สิบกว่าปี“หยางยู่เทียน เจ้าหายไปเป็นสิบปี ในที่สุดเจ้าก็ตัดสินใจที่จะกลับมา” คนงามยิ้มออกมาอย่างดีใจในขณะที่นางเดิมอย่างสง่างามไปที่เจี้ยนเฉิน“ข้าไม่คิดเลยว่าจะเป็นแม่นางคารา ลี่เว่ย หลังจากผ่านไปหลายปีแล้ว แม่นางคารา ลี่เว่ยก็ยังคงงดงามเหมือนเดิมและไม่เปลี่ยนไปเลยแม้จะผ่านไปหลายปี” เจี้ยนเฉินยิ้มกลับไปที่หญิงสาว นางเป็นคุณหนูของตระกูลคารา คารา ลี่เว่ย
เจี้ยนเฉินไม่รู้ว่าเขาควรจะทำยังไงหลังจากที่ได้ยินข่าวนี้ พวกเขาไม่ได้พบกันเป็นเวลาหลายปีแล้ว แต่กวานหยูไค่ก็อยู่กับหยางหลิง
“กวานหยูไค่นั้นหน้าไม่อายและพึ่งพาไม่ได้บางครั้ง เขาเกาะติดข้าอยู่ตลอดเวลาและพูดไม่หยุด ในขณะที่หยางหลิงเป็นคนที่เงียบครึม เขาธรรมดาและซื่อสัตว์ ดังนั้นมันจึงต้องน่าสนใจแน่ ๆ ที่พวกเขาทั้งสองอยู่ด้วยกัน” เจี้ยนเฉินคิดในใจในไม่ช้า หยางหลิงที่ร่างกำยำก็ถูกพามา และกวานหยูไค่ในชุดขาวที่มีตราสีฟ้าตรงหน้าอกก็ตามมาด้วย“โอ้ ว้าว น้องหยางยู่เทียน เจ้าจริง ๆ ด้วย ในตอนที่ข้าได้ยินจากผู้อาวุโสว่า น้องหยางยู่เทียนกลับมาเพื่อที่จะล้างแค้นตระกูลทั้งแปด ข้าไม่เชื่อเลยในตอนแรก แต่มันก็เป็นเจ้าจริง ๆ แล้วข้าก็ได้พบเจ้าอีกครั้ง” ตาของกวานหยูไค่เบิกกว้างขึ้นเมื่อเขาเห็นเจี้ยนเฉิน ความยินดี
