ญญาณของข้าสั่นไหวได้ เจ้ารู้จักนางหรือ ? ” หงเหลียนจ้องเขม็งไปตรงที่ที่พิณหายไป นางเคร่งเครียดมากรุยจินพนักหน้าแล้วตอบกลับ “ข้าได้พบนางมาก่อน นางอยู่กับเจี้ยนเฉินในตอนนั้น นางใช้พิณเป็นอาวุธ แต่ข้าไม่คิดว่านางจะทรงพลังขนาดนี้”“เฮาหวู่!” ซาร์ ไคยุนจ้องไปที่เฮาหวู่อย่างตื้นตัน ในขณะที่เขาถือนางเอาไว้ นางร้องเรียกออกไปอย่างนุ่มนวล เสื้อสีม่วงของนางย้อมไปด้วยเลือด ซึ่งทำให้นางดูน่าเวทนามากเฮาหวู่ก้มหน้าลงไปมองที่นาง ท่าทางของเขาสับสน “ไคยุน ไคยุน เจ้าสบายดีหรือไม่ ? เจ้าบาดเจ็บสาหัสหรือเปล่า ? ” เสียงของเฮาหวู่เต็มไปด้วยความห่วงใยซาร์ ไคยุนส่ายหน้าเบา ๆ ในขณะที่น้ำตาไหลลงมาที่แก้มของนาง เสียงของนางเต็มไปด้วยความนุ่มนวลและความผิด “เฮาหวู่ 3,000 ปี หลังจาก 3,000 ปีเต็ม ๆ ในที่สุดเจ้าก็ออกมาเจอข้า เจ้ารู้ไหมว่าข้าเจ็บปวดเพียงใดในช่วงเวลาหลายปีที่ข้ารอเจ้ามา”เฮาหวู่หลับตาลงอย่างเจ็บปวด หัวใจของเขาเจ็บและเขาพูดออกมา “ไคยุน เจ้ามันบ้า ข้าไม่มีค่ากับเจ้าแบบนั้นหรอก มันเป็นข้าเองที่ไม่มีสิทธิ์ที่จะมาพบเจ้า มันเป็นข้าที่ไม่สามารถชดใช้ให้กับเจ้าได้ ข้าเป็นคนที่ผิดเอง..”ซาร์ ไคยุนส่ายหน้าเบา ๆ ในขณะที่นางพูดออกมาอย่างอ่อนแอ “เฮาหวู่ เจ้ารู้ไหมว่า แม้ว่าเจ้าเคยทำให้ข้าเจ็บปวดจนข้าตายไปเสียดีกว่า แต่ข้าก็ไม่เคยเกลียดเจ้า ข้ารู้ว่าตระกูลอยู่เบื้องหลังทั้งหมดอย่างลับ ๆ เจ้าแค่ตกอยู่ในแผนของผู้อาวุโสข
