ไปด้วยความทุกข์ทรมาน พลังแห่งการมีอยู่ของนางลดลงอย่างรวดเร็วและนางก็ร่วงลงจากท้องฟ้าเหมือนว่าวที่หลุดลอย“ไคยุน ! ” เสียงดังออกมาแต่ไกล เฮาหวู่พุ่งมาด้วยความเร็วดุจสายฟ้าในขณะที่เขาหลอมรวมกับมิติรอบ ๆ เขาจับเอาซาร์ ไคยุนไว้แน่น จากนั้น เขาก็กำลังจะถอยไปไกล“ปล่อยนางไว้ที่นี่นะ ! ” เจี้ยนเฉินไม่รู้จักเฮาหวู่ เขาตะโกนออกมาทันทีที่เห็นว่ามีบางคนกำลังจะช่วยซาร์ ไคยุน จากนั้น เขาก็ใช้ทักษะมายาพริบตาและไปถึงตรงหน้าคนที่เขาไม่รู้จักในพริบตา ยุทธภัณฑ์จักรพรรดิของเขาเปลี่ยนเป็นลำแสงสีดำในขณะที่เขาใช้มันแทงไปที่ซาร์ไคยุนอย่างไม่ปราณีดาบกว้างสามนิ้วปรากฏขึ้นในมือของเฮาหวู่ทันที มันเปล่งประกายไปด้วยแสงสีเหลืองในขณะที่มันแทงออกไปเหมือนสายฟ้าฟาด“เซียนราชาชั้นสวรรค์ที่ 8 ! ” เจี้ยนเฉินสัมผัสได้ถึงความแข็งแกร่งของเฮาหวู่ทันทีที่เขาฟันออกไป มันอยู่ในรับความแข็งแกร่งเดียวกันกับซาร์ ไคยุน เขาไม่ได้อยู่ในขั้นสูงสุดและอ่อนกว่าซาร์ ไคยุนเล็กน้อยในตอนที่ดาบของเฮาหวู่กำลังจะปะทะกับยุทธภัณฑ์จักรพรรดิ มิติที่อยู่ห่างพันเมตรออกไปก็เริ่มบิดเบี้ยวอย่างรุนแรง มิติที่กำลังกระเพื่อมดูเหมือนพิณยักษ์ยาวพันเมตร พร้อมทั้งสายสามสิบหกสายที่มองเห็นได้ชัดชิ้ง ! สายเริ่มสั่นไหวช้าช้าและทำให้เกิดโน๊ตดนตรีนุ่มนวลดังออกมาจากพิณ โน้ตเพลงที่สดใสที่ดูเหมือนจะเกิดมาจากมิติรอบ ๆ ก็บินออกมา จากนั้น มันก็ปะทะเข้ากับยุทธภัณฑ์จักรพรรดิ
