ยู่ตรงหน้าพวกเขา“เจี้ยนเฉิน ขอคารวะ” ชายชราคำนับไปที่เจี้ยนเฉินก่อนที่จะพูด “เจี้ยนเฉิน ข้าคือ ซาร์ วีมอส ตระกูลซาร์ของข้าต้องการที่จะมอบไป่เจี้ยนให้เจ้า ข้าหวังว่าพวกเราจะสามารถลืมความไม่เข้าใจและความบาดหมางในอดีตได้ และพวกเราต้องการที่จะขอโทษเรื่องที่พวกเราทำก่อนหน้านี้ ข้าหวังว่าความบาดหมางของพวกเราจะถูกขจัดไป และพวกเราจะเริ่มต้นกันใหม่ได้” ชายชราพูดออกมาอย่างเคารพ เขาไม่ต้องการที่จะให้เจี้ยนเฉินเป็นศัตรูเลยแม้แต่น้อยไป่เจี้ยนไม่สามารถขยับได้เมื่อเขาอยู่ในมือของซาร์ วีมอส เมื่อเขาได้คำพูดของชายชรา เขาก็หน้าซีดไปด้วยความกลัว เขารู้แน่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นถ้าเขาตกอยู่ในมือของเจี้ยนเฉิน“ช่วยข้าด้วย ผู้อาวุโสไคยุน ช่วยข้าด้วย ถ้าข้าตาย ผู้อาวุโสไคยุนจะไม่ได้รับการยกโทษจากผู้อาวุโสเฮาหวู่นะ” ไป่เจี้ยนอ้อนวอนออกมาเสียงดัง เขาฝากความหวังทั้งหมดไว้ที่ซาร์ ไคยุนตาของซาร์ ไคยุนมืดมนลงในขณะที่ความแน่วแน่ก็ปรากฏขึ้นมา นางเคลื่อนไหวเล็กน้อย นางปรากฎขึ้นอย่างเงียบ ๆ ข้าง ๆ ซาร์ วีมอสและโจมตีออกไปด้วยพลังงานที่ทรงพลัง ในเวลาเดียวกันนางก็เอื้อมไปจับไป่เจี้ยนไว้ด้วยมือซ้าย“ไคยุน เจ้าบ้าไปแล้วหรือ ? เจ้ากำลังจะทำอะไรน่ะ ? ” ท่าทางของซาร์ วีมอสเปลี่ยนไปอย่างมาก เขาไม่คิดว่าจู่ ๆ ซาร์ ไคยุนจะโจมตีเขา เขาเป็นทวดของนางด้วยแม้ว่าซาร์ ไคยุนจะเคลื่อนไหวอย่างกะทันหัน แต่ซาร์ วีมอสก็ยังเป็นเซียนราชาที่มีประสบ
