้อนวอน “ไคยุน เจ้ารู้ตัวหรือเปล่าว่ากำลังทำอะไร? เจ้าไม่คิดหรือว่าเจ้าจะนำหายนะอะไรมายังตระกูลกับสิ่งที่เจ้ากำลังทำ ? เจ้าเคยคิดถึงตระกูลหรือไม่ ? ไคยุน หยุดบ้าเสียที ไป่เจี้ยนไม่ได้เป็นอะไรกับตระกูลซาร์ของพวกเรา ดังนั้นฟังทวดของเจ้า ส่งไป่เจี้ยนไปเพื่อตระกูล มันไม่คุ้มที่จะนำทั้งตระกูลไปสู่อันตรายจากคนนอก”ซาร์ ไคยุนไม่ได้ทำอะไร นางจ้องไปที่เขาอย่างเย็นชาและในขณะที่ความไม่พอใจปรากฎลึกอยู่ในดวงตาของนาง นางพูดอย่างเย็นชา “ท่านจำเรื่องเมื่อหลายปีก่อนได้หรือไม่ ? มันเป็นเพราะท่านเข้ามายุ่งเมื่อหลายปีก่อนและทำให้ข้าต้องแยกจากเฮาหวู่และข้าก็ทุกข์ทรมานมาทั้งชีวิต ข้าไม่พอใจที่ข้าไม่แข็งแกร่งพอในตอนนั้นที่ข้าจะสามารถต่อต้านคำสั่งจากผู้อาวุโสอย่างท่านได้ ดังนั้นข้าจึงต้องจำยอม แต่ตอนนี้ ข้าไม่ใช่ซาร์ ไคยุนคนก่อนแล้ว เจ้าไม่มีสิทธิ์หรือพลังที่จะมาควบคุมสิ่งที่ข้าจะทำในวันนี้”ซาร์ วีมอสรู้สึกเหมือนหัวใจของเขาถูกแทงด้วยเข็มในขณะที่เขาฟังคำพูดเย็นชาของซาร์ ไคยุน เขาพูดออกมาอย่างเจ็บปวด “ไคยุน ข้ารู้ว่าข้าผิดในเรื่องเมื่อหลายปีก่อนหน้านี้ ข้าไม่สามารถชดเชยให้กับเจ้าได้ มันเป็นทวดของเจ้าเองที่ทำลายความสุขในชีวิตของเจ้าไป แต่เจ้ายังเป็นคนของตระกูลซาร์ เลือดของตระกูลซาร์ไหลเวียนอยู่ในตัวเจ้า เจ้าปรารถนาที่จะเห็นตระกูลซาร์ต้องตกต่ำงั้นหรือ”“ตระกูลซาร์ ตระกูลซาร์ อย่ามาพูดกับข้าเกี่ยวกับตระกูลซาร์ ใน
