เดียว พวกเขาไม่กล้าที่จะไปยั่วยุชายหนุ่มคนนี้“ข้าขอถามชื่อของผู้อาวุโสและอะไรที่ทำให้ท่านเกิดความเข้าใจผิดกับเมืองแห่งเทพเจ้าของพวกเราถึงได้ทำให้ผู้อาวุโสโกรธขนาดนี้ได้หรือไม่ ? ” หัวหน้าตระกูลป้องมือไปที่เจี้ยนเฉินในขณะที่เขาถามด้วยน้ำเสียงที่สุภาพมากเจี้ยนเฉินจ้องอย่างเย็นชาผ่านไปที่หัวหน้าตระกูลของเผ่าทั้งแปด สายตาของเขาแหลมคมเหมือนกระบี่ที่อยู่นอกฝัก ที่ใดก็ตามที่เขามองผ่านไปมันก็เหมือนว่าตรงนั้นถูกแทงไปด้วยกระบี่ซึ่งทำให้เกิดความเจ็บปวด สายตาของเขาทำให้เกิดความหนาวสั่นถึงแม้อากาศจะอบอุ่น“ผู้อาวุโส ? ฮ่าฮ่าฮ่า ข้าไม่คิดว่าข้าจะได้กลายเป็นผู้อาวุโสของพวกเจ้า คนของตระกูลทั้งแปด เจ้าทำไมลืมง่ายเช่นนี้? ทำไมพวกเจ้าไม่เบิ่งตามองให้ดี ๆ ว่าข้าคือใครล่ะ ? ” เจี้ยนเฉินหัวเราะ น้ำเสียงเขากำลังเยาะเย้ยหลังจากนั้น เซียนผู้คุมกฎทั้งหมดก็เพ่งมองเจี้ยนเฉิน ในไม่ช้า หนึ่งในนั้นก็จำเขาได้ ท่าทางของเขาเปลี่ยนไปทันที และเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ เขาร้องออกมา “จะ เจ้าคือหยางยู่เทียน เจ้าคือเจี้ยนเฉิน”ท่าทางของเซียนผู้คุมกฎคนอื่นทั้งหมดก็เปลี่ยนไปเช่นกันเมื่อพวกเขาได้ยินชื่อของเจี้ยนเฉิน ตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ พวกเขาไม่เคยคิดเชื่อมโยงเซียนราชาที่มีพลังแห่งการมีอยู่ที่มหาศาลกับชายหนุ่มที่เกือบจะตายไปแล้วในเมืองแห่งเทพเจ้าเมื่อหลายปีก่อนหน้านี้แล้วเลยหัวหน้าตระกูลทุกคนคิดถึงอย่างอื่นนอกจา
