ด้สำเร็จลุล่วงแล้ว
ทาจิและฟางหยันมองหน้ากันและกัน พวกเขาทั้งคู่ตกอยู่ในปัญหา และพวกเขาก็มองไปที่หลัวโตวที่ได้รับบาดเจ็บหนักเหมือนกัน พวกเขาถอนหายใจเบา ๆ และไม่ได้พูดอะไรต่อ พวกเขาฉีกมิติและเปิดประตูมิติแล้วจากไปในนั้น
ทั้งคู่รู้ดีว่าเจี้ยนเฉินมีความสามารถที่จะฆ่าพวกเขาได้จากการต่อสู้ก่อนหน้านี้ แต่เขาก็แสดงความเมตตาในตอนท้าย นี่เป็นเหตุผลที่พวกเขาไม่ได้ข่มขู่อะไรเลยก่อนที่จะจากไปทาจิและฟางหยันจากไปพร้อมกันและกลับไปที่จักรวรรดิเฟยลี่ หลัวโตวเสียกำลังสนับสนุนไป งนั้นใบหน้าของเขาจึงว่างเปล่าเปล่าเปลี่ยว อย่างไรก็ตาม ดวงตาของเขาก็เป็นประกายอย่างรวดเร็ว เขาไม่ลังเลแล้วฉีกมิติรอบ ๆ ออกเพื่อเปิดประตูมิติอย่างไรก็ตาม ก่อนที่ประตูจะเสร็จ เจี้ยนเฉินก็ปรากฏขึ้นที่ข้าง ๆ เขาและต่อยเข้าไปที่ประตู เขาทำให้มิติสั่นไหวอย่างรุนแรง และป้องกันไม่ให้ประตูมิติเกิดขึ้นมาได้“เจ้ามีจิตสังหารที่รุนแรงมากต่อนิกายดาบโลหิต ถ้าข้าปล่อยเจ้าไปในวันนี้ เจ้าจะต้องมาทำร้ายนิกายดาบโลหิตแน่เมื่อเจ้าแข็งแกร่งกว่านี้ ดังนั้นเจ้าจะต้องตายวันนี้” พลังแห่งการมีอยู่ของเจี้ยนเฉินพุ่งพวยขึ้นในขณะที่เขาจ้องไปที่หลัวโตว หลังจากนั้น เขาก็ต่อยไปที่หน้าอกของหลัวโตวจนทะลุ ซี่โครงและอวัยวะของเขาแหลกเละหลัวโตวกระอักเลือดออกมา เขาทนการบาดเจ็บและจ้องอย่างเย็นชาไปที่เจี้ยนเฉิน เขาตะโกนออกมา “ข้าเป็นผู้พิทักษ์จักรพรรดิของจักรวรรดิเฟยลี่
